Er ķ blankheitum bóhemans, braušstritiš bķtnikkans, ber hann ķ bakkana,blęšandi hungriš hugann ei sefar. Er rķkisins ribbaldar, ręnandi og ruplandi, rķfa upp romsurnar; leiguna rįš žitt vart yfir slefar. Og tęlandi talśllur taka til tals, aš takmarksins tįla, žś langt yfir skammt leitar. En vergjarnar valkyrjur, vammlausar, viljugar, vilja ķ žitt bęli, og žś aldrei neitar. Taumlaus taktur tregans, žig tęlir og tįr žinna tķma tekur į hugann. Og bansettur bjįlfinn, žś bölvar žér bylmingsfast, barįttuandinn ķ brjósti žér bugast. Seinkar žér sķfellt ķ svefnkasti sorans sem sękir ķ, sannleikans samsettu sįl sem sofnar. Žś žrįir aš žjįst eins og žjįningarbręšur, žótt žś žrętir fyrir žaš -žeir brenna śt og dofna. En löngunin lęšist į lęvķsar leišir til lotningar lyganna, ljśfra sem um lokkana lęšast um sannleika ofnar. Gešsjśkur grallarinn grefur upp gjafirnar gušlegar, grętir žig gįlan žvķ gulliš er brotiš. Og samansafn syndanna sżgur žér merginn śr, steinsteypu jįrnum sem sköffušu gotiš. Žį žrautseigur, žrįlįtur žorstinn žig žjakar er žokkafullt, žjóšlegt vķniš er žrotiš. En fari žaš fjandans til, fįrsjśkur hugurinn feršast er fįdęma fyllerķs fleskiš er flotiš. Og textinn er tungan śt traškar ķ talanda, tómlegum tżrum, taugarnar žandar žęr tįra. Ljóšinu loknu er lķtiš eitt leyfilegt aš lasta, loks leirburšar lufsunni lauk, -žeim fjįra!