Imitation of life
Tölvuleikir.
Mér þykja tölvuleikir sennilega það barnalegasta drasl sem til er.
Ég leik mér sjálfur mjög mikið í tölvu - aðallega við samskipti við annað fólk, photoshop og fl. Ég er að leika mér per se, en ég er ekki í tölvuleik - ég er að leika mér að tæki sem ég nota til samskipta við annað fólk og halda úti vefsíðum til þess að auglýsa hluti í mínu eiginlega lífi.
Ég þekki mann sem á 10 bila. Hann eyðir frítíma sínum í tölvuleikjum við það að keyra.
Mér þykir það svipa til þess að fara á netið til þess að leita að porni þegar kynlíf með fullkomlega aðlaðandi manneskjum stæði til boða - og með vali úr 10 manneskjum jafnvel!
Það má þó segja að tölvuleikir bjóði uppá hraðakstur sem ekki væri jákvæður á götum borgarinnar.. en ég leyfi mér að efast um að ég sé einn um það að þykja dapurlegt þegar fullorðnir menn eyða tíma sínum í einhverja barnaleiki.
Það síðasta sem ég myndi nokkurntíman gera væri að leika mér í tölvuleik sem gengi útá gítarleik. Það gæti verið gaman jú, en til hvers að gera það í tölvu þegar maður á kick-ass gítar og getur spilað í alvöru....
æji ég veitekki..
pirr....
Endalok
Sérstaklega þykir mér miður að fólk leikur sér í tölvuleikjum þegar ýmislegt annað er til boða - og lífið þetta stutt.
Ég sat íbygginn í gær og horfði á sjónvarpsþátt og að mér sótti stuggur. Það var andskoti mikið um lík og dauða í þessum þætti sem fjallaði reyndar um lögreglumenn og störf þeirra.. - ekki að það hafi gert þetta neitt skárra.
Ég fór að hugsa aðeins um dauðann og hversu stutt lífið er - hversu valdalaus maður er gagnvart eigin lífi og lokum þess. Maður ræður ekki og veit ekki eigin ævi, og það sem verra er að við vitum ekkert um hvað lífið leiðir af sér - hvert við förum eftir að partíið hérna niðri er búið - þú ert kosinn af plánetunni og allt fer í lokaþátt í kistu.
Við höfum ekki sönnun fyrir neinu framhaldi á þessu lífi. Það er kannski scary- en ef framhald skyldi vera þá vitum við ekki í hvaða formi það yrði. Endurfæðing? Himnaríki? Hreinsunareldur? Helvíti? Valhöll? Olympia? Geimskip?
Þessi ótti sem að mér sótti (poet and didn't knowit) færði mig aðeins á aðra braut hugsunar. Við erum dauð hvort eð er. Það vita allir hvernig þetta borð endar- við verðum game-over að lokum.
Hinsvegar er þetta spurning um hversu sáttur maður getur skilið við þennan táradal.
Mig langar ekki að sagt verði um mig í Jarðarfjörinu sem haldið verður þegar ég dey og heygist " Einar var góður strákur, hékk mikið í tölvuleikjum og gerði aldrei neitt annað - hann var í tölvuleik... " - mér þykir þó ólíklegt að af slíku yrði.. Ég er ekki tölvuleikjafrík.
Það sem ég er að reyna að koma til skila er þetta.
Lífið er stutt. Við höfum ekki sönnun fyrir öðru lífi, vísindalega séð er það ólíklegt - en þau sanna nú svosem bara sitt. Við eigum 75 ár eða svo hérna sem við getum eitt á hvern þann máta sem við viljum.
Ég vil líf. Ég vil lifa. Ég vil ekki imitation of life á einhverjum skjá. Ég vil alvöru líf en ekki stýra sýndarveruleika með lyklaborði - ég vil finna, snerta, bragða, lykta og sjá heiminn eins og hann er - ekki eins og einhver forritaði hann.
Ég vil ekki líf í betri upplausn en raunupplausn.
Ég vil líf en ekki plastískt gerviefni.
Aðrir mega eiga sínar eftirhermur af lífi.
