Góðir Íslendingar
eða: Takk fyrir árið væluskjóðurnar ykkar
Ég er kannski ekki meðalmaður, enda hef ég engan áhuga á því. Ég telst væntanlega annaðhvort afburða eða undirmálsmenni.. sem mér er eiginlega sama um, þar sem það kemur mér ekkert við hvort ég teljist, heldur aðallega að ég njóti lífsins og láti eitthvað gott af mér leiða.
Nema hvað.
Ég vinn i símanámu, það er símsvörunarcenter þar sem ýmsum verkefnum er sinnt.
Gott og vel.
Ég hrökklaðist frá hefðbundu námi fyrir þónokkru og svo núna frá tónlistarnámi í haust eftir að ég komst að því að Rlistinn ætlaði hvort eð er að gera tónlistarmenn útlæga í Reykjavík. Gott og vel.
Ég held ég hafi aldrei verið jafn sáttur og nútildags að vera ekki lengur í námi.
Ég hefði endað á lánum og ykkur að segja mínir kæru lesendur, hvort sem þið eruð námsmenn eða ekki, þá er ég með fréttir fyrir ykkur, sama hvernig þið takið því þá er þetta staðreynd.
Íslenskir námsmenn eru vælandi aumingjar án vottar af sjálfsbjargarviðleitni.
Ég þarf að tala við jarmandi námsmenn alla daga. Ég hef í alvöru heyrt fullorðna einstaklinga grenja yfir því að þeir hafi verið að kúka uppá bak í fjármálum sínum og alveg er æðislegt að svara "þvímiðureruallirþjónustufulltrúaruppteknir -máégtakaskilaboðoglátahafasambandviðþig?" og heyra tárin streyma niður vanga örvæntingarfullra nema.
Ég veit ekki afhverju ég er farinn að fyllast allri þessari mannfæð sem einkenndi mig ekki áður. Kannski af því að Íslendingar eru vælukjóar, frekjur, dónar, vitleysingar, aumingjar og fávitar í bland. Ég er Íslendingur, en ekki hafa hátt um það. Eftir það að hafa svarað í símann fyrir heilan helling af fyrirtækjum í meira en ár. Eftir það að hafa tæklað tvennar jólaasir og fá hellt úr pirringsskálum yfir mig fyrir lítinn pening þá er ég að spá í að senda skilaboð út á vefinn.
HÆTTIÐ AÐ VÆLA!
Ég hef rætt við marga vini mína sem eru líka í þjónustustörfum sem hafa eigilega í öllum tilfellum verið mér sammála um að við Íslendingar erum leiðinlegustu einstaklingar í heimi þegar kemur að því að afgreiða okkur. Ég er búnað afgreiða frónverja núna í eina 15 mánuði. Ég hef verið móðgaður, særður, stunginn, kynferðislega áreittur, kallaður öllum ónefnum og nánast verið barinn til ólífis í gegnum símann af Íslendingum. Og þetta er bara frá þeim menntaðari og kurteisari, gamalmennum og námsmönnum.
Þið gerið ykkur ekki grein fyrir því hvað kúnnar raftækjaverzlana eru dónalegir. Nú eða pípulagningamenn. Venjulegir Íslendingar hringja í mig til að kvarta. Það eru engar aðrar ástæður fyrir því. Sólin í útlandaferðinni var of heit/köld. Ég þurfti að borga lánin mín. Ég eyddi peningunum mínum í vitleysu og vil fá endurgreitt. Ég er desperate hálfviti án samfélagslegrar vitundar sem tek það út á þjónustufólki hvað ég er með lítið egó sökum þess að ég hef ekki fengið að ríða síðan 1967(sem var eina skiptið nota bene sökum þess hversu mikill leiðindafáviti ég er).
Ég á líka mína illa sofnu daga, ég er ekki á einhverjum forstjóralaunum, ég á mér ekkert auðveldara líf en Jón og Gunna útí bæ, þess þá heldur, ég er einn á lágmarkslaunum að borga skuldir og leigu og fl.
Samt öskra þau á mig.
Menn sem eyða 400.000 kr í sjónvörp öskra á mig sökum þess að menn með 250.000kr á mánuði hafa ekki sent þessa imba til þeirra. Á meðan ég á lágmarkslaunum tek við blammeringunum.
Ef Íslendingar eyddu kvart-af orkunni sem þeir eyða í dónaskap við afgreiðslu og þjónustufólk í það að fara vel með annað fólk þá myndu prozacgjöld ríkisins lækka. Þá myndu skattar getað lækkað, sjálfsmorðstíðni minnka og ég þyrfti ekki að reyna að flýja raunveruleikann þegar ég kem heim úr vinnuni vegna þess að Íslendingar, þessar ofmetnu sjálfselsku beyglur sem við erum, geta ekki talið upp á tíu og vilja heldur öskra á saklausa starfsmenn á síma fyrir eitthvað sem þeir gerðu ekki, því þeir komast upp með það í andlitsleysi símstólsins.
