Klofvega
lífið er frekar viðkvæmt blóm, sem verður að hlúa að eins og íbúð fullri af köttum, ef maður skiptir ekki reglulega um sand mun þetta litla blóm lykta eins og Hamletsprottin Danmörk, eins og eitthvað sé rotið.
Eins er með vinskap og svo margt annað í þessu lífi, til að mynda blogg, þar sem maður verður að skrifa færslur reglulega til þess að fólk nenni að lesa það.
En fólk er eins hverfult og góðviðrisdagur á Íslandi, það líður á braut á fimm mínútum og fuðrar upp í himinhvolfin til að sameinast blámanum.
Sumarið er að renna úr greipum okkar og mér finsnt eins og ég hafi aldrei handleikið sumarsins hlýju og yl, kannski vegna þess að ég var mjög takmarkað í fríi, og sá því aðeins þessa leiðindatölvu sem ég sit við.
Sumarið sem er að líða var engu að síður viðburðaríkt. Kannski síst fyrir mig, en ég og kisurnar tvær höfðum það samt ágætt, enda algjör óþarfi að trufla kisulúrinn sem sólarglæturnar færðu yfir okkur.
Í sumar stóð ég á eigin fótum, vann fulla vinnu, sá um tvær kisur, spilaði í böndum, varð hrifinn af stelpu, hætti að vera hrifinn af stelpu, lét fara illa með mig, lét fara vel með mig, ég svalt og ég ofát.
Í sumar brosti ég mínu blíðasta og tárin streymdu, mér fannst ég andlega uppurinn, í sumar var ég upp á mitt besta í sköpun og mér fór svívirðilega langt fram í lagasmíðum. Við spiluðum á tónleikum fyrir fjölda fólks á Sirkus og erum í viðræðum við enskt útgáfufyrirtæki.
Í sumar reyndi ég mitt besta til þess að lifa heilbrigðu lífi, og á sama tíma held ég að ég hafi sjaldan sukkað jafn mikið.
Í sumar beygði ég raunveruleikan sem gúmmílakið sem hann er, með því að grýta sjálfan mig blýlóðinu og sjá hvernig litirnir teygðu sig til himins.
Í sumar hélt ég mér líka á jörðinni og ég kyssti heiminn fyrir að breytast aldrei, á meðan hann snérist og hélt áfram að umskiptast í eins og caleidoscope.
Í sumar breyttist ég og staðnaði í senn, í sumar elskaði ég og missti, ég hataði og fyrirgaf, ég lifði og ég dó og umfram allt átti ég ágætt sumar sem leið of hratt, en án eftirsjár þegar maður lítur til hliðar, sitjandi klofvega yfir haustið, á leið yfir girðinguna til vetrar..
...
O amor en paz
Ég var að hugsa um ástina áðan þegar ég rölti útí sjoppu að ná mér í fisk og franskar.
Þegar maður elskar, fyrir hvað elskar maður?
ég þekki marga einstaklinga sem hafa sett inngöngureglur fyrir sín sambönd, þú verður að vera þetta hár til þess að vera með á þessu leiktæki / þú verður að vera þetta vel útlítandi, þetta og hitt...
ég fór að hugsa um þau sambönd sem ég hef verið í, og ég held að fólk sé að ofmeta sig, og vanmeta aðra almennt þegar kemur að þessum hildarleik kynjana sem ástin er.
Einusinni var ég í sambandi með stúlku sem nau þess að pota í kaunin á mér og benda mér á mína galla, en þrátt fyrir þennan karakterbrest, þá gerði ég mér grein fyrir því að hún var að tjá það að henni væri ekki sama um hvernig færi fyrir mér, og því elskaði ég hana fyrir þennann galla hennar.
Í annað skipti var ég með stúlku sem hafði sömu galla og ég, leti þar á meðal, hún naut þess að liggja með mér á fleti og sötra rauðvín, glápa útí loftið og slappa af, vissulega var þetta galli, en ég elskaði þennan galla hennar...
Ég hef verið að skoða kröfur fólks til annara, og verð að segja að mér þykja þær oft skondnar, þar sem að þegar ég hef elskað, og þá meina ég elskað, ekki bara hoppað í bólið með einhverri snót, heldur elskað innilega, þá hef ég elskað gallana alveg jafn mikið og kostina..
skildi fólk átta sig á þessu?
