Líf og yndi- ástir og vín

ég vissi ekki að ég hefði í mér að skrifa þetta væmna titla.
Þóravar með athygliverða pælingu á sinni síðu, sem ég reyndar get ekki tekið undir, enda þótt ég hafi frítíma í fötuförmum er ég lítið fyrir að draga okkur kynin í dilka.. ég vil meina að til séu grútvæmnir karlmenn og groddalegar konur, og öfugt að sjálfsögðu, enda steríótýpur upp til hópa einfaldanir á málinu.

En hvað varðar einhleypt fólk, er, að ég tel, það að fólk sem er einhleypt (sem er náttúrulega margskonar) er ansi oft að leita að framlenginu á lífi sínu, það er, uppfyllingu, þar sem lífið getur oft á tíðum virst eimanalegt og lítis vert, þótt ekkert vari endalaust, þá er það dapurleg tilhugsun að eyða lífinu ein/n með ekkert að gera nema kannski það að lesa bækur til þess að stytta sér aldur.

Ég veit ekki hvort ég sé neitt dæmi um týpískan einstæðing, enda er ég ekki einstæðingur í ýtrustu merkingu orðsins, ég á fjölskyldu, vini og fólk sem mér þykir óendanlega vænt um að.
Aftur á móti þá held ég að tilhugsunin við það að skella sér á einhvern markað til annars en að losa einhverjar vélrænar hvatir sem ég ætla ekki að telja upp hérna, því eftir allt þá er hver maður,(og kona náttúrulega) og ég verð að viðurkenna, þar á meðal ég sjálfur, undir hverju hrjúfu ruddalegu yfirborði, brothætt sál sem veit ekki hvert hún fellur eftir að hún gefur sig vindum ástarinnar á vit. (damn þetta er ljóðrænt, ég ætti að skrifa ástarsögur ;)

Óttinn við það að skella sér í djúpu laugina er oftast nær kominn af fenginni reynslu, sem er oftar en ekki miður, enda ef svo væri ekki, þyrfti maður ekki að skella sér í laugina.
Ég er náttúrlega nánast ósyndur þannig séð þannig að ég vona að þið gerið ykkur grein fyrir því að ég er að tala um metafóríska laug. ;)
Ég hef átt margar mismunandi reynslur af samböndum, og verð ég að segja, eins heiðarlega og ég get, að ég held ég hafi aldrei verið að leita að einhverri manneskju sem væri alltaf til í tuskið, enda hef ég stundum orðið nánast afhuga kynlíf (þósvo að áhuginn taki sig upp reglulega og í miklu mæli..).
Hvers vegna veit ég ekki.
Ég hef lifað fjölbreyttu lífi, sem hefur innihaldið allskonar reynslur, og jú þar á meðal kynlífsreyslur af hvoru tagi, tilfinningaríkar sem og vélræna losun, verð að segja að ég kann betur við þá fyrri, enda um miklu nánari samruna sálna þar um að ræða heldur en þegar eitthvað vélrænt og klístrað fer fram.

Hversvegna ég er ekki í sambandi veit ég ekki. kannski afþví að ég er ekki affection junkie, þó svo að ég njóti tilfinninga, þá er ég kannski með einhverja sjálfseyðingarhvöt sem hefur leitt mig í arma kvenna sem hafa brotið mig niður, enda er það búið að vera minn eilífi yrkisviður alla tíð. Það óberandi hungur sem fylgir því að elska og tapa, hefur verið yrkisefni nánast allra listamanna, ég býst við því að ég sé bara svona ó-original.
Ég er samt að reyna að vinna mig uppúr því, enda hef ég ekki yfir neinu nema sjálfum mér að hvarta nútildags, ef einhver hefur hugmynd að öðru yrkisefni fyrir mig, þá er þeim velkomið að sýna hér fyrir neðan, að þeim sé ekki sama um mig á linknum hér að neðan.

aftur á móti hef ég 2 texta sem ég vil birta hérna, hvorugur eftir mig, en báðir lýsa sálrænu ástandi mínu vel.

Just friends Klenner/Lewis Just friends Lovers no more Just friends But not like before To think of what we've been And not to kiss again Seems like pretending It isn't the ending Two friends Drifting apart Two friends But one broken heart We loved we laughed we cried Then suddenly love died The story ends And we're Just friends We loved we laughed and we cried Then suddenly love died The story ends And we're Just friends

It was a very good year Drake When I was seventeen It was a very good year It was a very good year for small town girls And soft summer nights We’d hide from the lights On the village green When I was seventeen When I was twenty-one It was a very good year It was a very good year for city girls Who lived up the stair With all that perfumed hair And it came undone When I was twenty-one When I was thirty-five It was a very good year It was a very good year for blue-blooded girls Of independent means We’d ride in limousines Their chauffeurs would drive When I was thirty-five But now the days grow short I’m in the autumn of the year And now I think of my life as vintage wine from fine old kegs from the brim to the dregs And it poured sweet and clear It was a very good year It was a mess of good years