Að fífla og fíflast.

Ég á góðan vin. Hann er fífl (rétt eins og ég, enda vinur minn). Hann væri væntanlega 3ji fyrsti maðurinn í heiminum til þess að viðurkenna það. Hann er hinsvegar ekki treggáfaður né illa gefinn, hann er hinsvegar fífl að atvinnu og er nú asskoti góður í því að mínu mati, þó hann fari að vísu fyrir brjóstið, miltað, brisið og úfinn á einhverjum.

Þessi vinur minn á það til að vera svolítið rætinn á tímum, en þó sjaldnast það illa að ekki sé að sjá að um spaug sé að ræða.
Hann á þó til að vera óheppinn með áheyrendur. Það hefur komið fyrir að hann hafi orðað hlutina vitlaust og það hefur komið fyrir að hann hafi algjörlega talað útum óæðri endann á sér, rétt eins og við öll gerum einusinni eða 50 sinnum á lífsleiðinni.

En hvað um það? Það er nú bara eins og það er.
(cmt J.E.V.Bj.Maack 1981-)

Þessi vinur minn er feitur líka. Ég held hann yrði fjórtándi einstaklingurinn í heiminum til þess að viðurkenna það (en ekki fyrsti sökum þess að þyngd hans kæmi til með að tefja viðbrögð hans).
Hann gerir sér grein fyrir því og það ónáðar hann jafn mikið og mig að hann sé feitur.
Hann er lika loðinn. Raunar er útlit þessa félaga míns á þann veg að það virðist sem Chewbacca hafi misnotað marsvín kynferðislega.

Samt sem áður er þetta hinn vænsti drengur.

Hann á það til að bauna andskoti fast á fólk sem er fallegt, en það gerir hann bara af hreinum illvilja og afbrýðissemi, ekki sökum þess að fallega fólkið á það til að hegða sér alveg jafn misgáfulega og þið hin og að það megi alveg skjóta á fólk sama hvernig það lítur út, nei. Heldur útaf hreinni afbrýðissemi.

Þessi vinur minn á það nefnilega til að koma til mín slafrandi drukkinn í þunglyndisköstum á miðvikudagsmorgnum og spyrja mig hversvegna hann sé ekki eins fallegur og Gillzenegger, Íþróttaálfurinn og Unnur Birna til samans. Hversvegna hann geti ekki verið í jafn frábæru formi og Geiri Kolbeins og hversvegna hann geti ekki verið jafn hárlaus í framan og Heiðar Austmann.

Ég hef náttúrulega óvenju ríka samúð með fólki sem er ekki jafn fallegt og ég og því sé ég aumur á þessum leiða vini mínum og reyni í sífellu að hjálpa honum að fegrast, megrast og fara nú að láta eins og töffari í stað þess að vera sífellt að fíflast.

Það er bara erfitt að kenna gömlum trefli að hnakkast.

Verst er þó þegar elsku litli kúturinn minn á það til að hlaupa um allt og kúka. Hann kúkar og kúkar og kúkar, en með því málar hann fallegar myndir sem aðeins fáir listunnendur með mikla tilfinningagreind skilja.

Ekki er svo að skilja að mér þyki miður að hann skapi þessi þó misþefjandi listaverk sín. Ég kann satt best að segja vel við þau, og það merkilega er, eins og hjá okkur fallega fólkinu þá lyktar kúkurinn hans af karmellulykt, en ekki svona ógeðisbrælu eins og hjá ljóta fólkinu.

Nei, það sem mér þykir hvað mest miður er þegar miðlungsfrítt treggáfað fólk kemur á saursýningarnar og áttar sig ekki á fegurð listarinnar og losta þessa annars ágæta drengs sem þráir fátt meira en að vera köttaður, hel tanaður, ekki jafn loðinn í framan og líkari íþróttaálfinum í fasi.

Þetta fólk skoðar sýningarnar og þarf endilega að benda á þann veikleika vinar mins, lítilmagnans, benda á afbrýði hans útí all fallegt. Benda á hatur hans á fríðu fólki. Benda á fæð hans gagnvart umheiminum.

Þá þarf ég að rísa upp, enda hafa Maack menn ávalt borið þess merki að vera cavalerar sem rísa upp þegar ráðist er á lítilmagnann. Ég vil ekki sjá vin minn pyntaðann og brenndan á báli bara vegna þess að hann langar, djúpt undir mörlaginu, inn við beinið að vera fallegur. Er eitthvað rangt við það að vilja vera fallegur? Sjáið bara mig og mína fegurð og hvað ég er æðislegur!

Ég hefi þessvegna ákveðið að hætta minni fegurð til þess að vera ekki að ýta undir þessa hegðan hjá litla þó stóra, feldvaxna þó skrápþunna vini mínum. Ég fórna minni fegurð til þess að þið megið njóta þeirrar fegurðar sem myndir hans vekja. Þá get ég gengið til liðs við hann í því að vera afbrýðissamur útí Magnús Scheving, Unni Birnu, Gillzenegger, Rauða Turninn, Austmanninn, Thruster 3K og svo framvegis... útaf því að þau verða þá fallegri en ég.
~^~^~^~^~^~^~

Ef ég væri verulega skert og/eða brengluð manneskja gæti ég haldið því fram að þetta væri sannleikurinn um mig, Eyvind Karlsson, Hjalta litla, Þórhall og aðra einstaklinga sem eiga það til að benda á kaun samfélagsins, hegða sér utan normsins og/eða vera pólitískt rangþenkjandi á einhvern máta sem fittar ekki í smáborgaralegan hugsunarmáta einmana húsmæðra sem þyrftu að fá sér heilbrigð áhugamál. Svo er víst ekki.

Fyrir utan það að ég er fallegur og Eyvindur vill líkjast Unni Birnu.

Af öðrum fréttum.

Ég er alveg hamingjusamari en feit rotta í ostaverksmiðju nútildags. Hef átt mikið af fallegum stundum undanfarnar vikur. Það hefur verið mikið um 300m afslöppun rauðhærðra án atrennu á Fálkagötunni. Algjörlega orðin mín uppáhaldsíþrótt.

Fer eftir helgi til Amsterdam. Verð þar í viku. Vænti þess sterklega að ég komi þroskaheftur til baka, en ég verð nú að gefa því séns enda á Höjkurinn afmlis.

Ég vænti þess að ég komi til með að skoða ýmislegt flott í Amster. Van Gogh safnið, Rembrandt safnið, Van Halen safnið...


Ég held þó að mig langi mest að leggja blóm að minnismerkinu um Bakerinn. Það er fá tónlist sem hentar betur sem hljóðspor við 300m afslöppun rauðhærðra en svalur jazz Bakersins við söng Rachel Gould... reykur í loftinu og íþróttavænt andrúmsloft.

I love it.

Farið vel með ykkur.