TEMPVS FUGIT - Fuckit?

DOLORVM IPSVM QVIA.
Naflaskoðun.

Já.. eins og einhverjir hafa tekið eftir hef ég ekki verið að tjá mig neitt sérstaklega mikið undanfarnar tvær vikur eða svo. Það er ýmislegt að frétta.
Ég er víst orðinn einhleypur aftur. Sem er ömurlegt, en það er lítið sem ég get gert í því nema máské óska Sætufínnar hamingju og ástar hvar sem hún mun finna hana, ég hef því miður ekki ennþá lært að stjórna frjálsum vilja eða tilfinningum fólks án þess að vera með leiðindastæla og/eða leiki sem vart teldust heiðarlegir gagnvart einstaklingum sem maður hefur mjög sterkar tilfinningar gagnvart.

Ég er einn á ný, og ekkert sérstaklega sáttur við það.
;Hver getur læknað kramið hjarta- hver getur límt saman brotna sál?; raupaði Valgeir Guðjónsson inn á plötu sína 'Ég held ég gangi heim' fyrir einhverjum tæpum 2 áratugum síðan. Hver skildi það nú vera sem getur læknað og límt brotin og brákuð líffæri ástarlífsins? Það skildi þó aldrei vera tíminn?
Tja. Nú veit ég hreinlega ekki. Tíminn á að lækna öll sár segja þeir, en ég held reyndar að fólk sé að gefa þeirri breytu sem tíminn er furðulega mikið kredit. Persónulega held ég að það séum við sjálf sem læknum okkar eigin hjartasár og brotnu tilfinningar. Hinsvegar sé tíminn ómæld vegalengd sem við þurfum að fara á meðan við læknum okkur.

Skondið þó. Hún segir að við náum ekki þeirri tengingu sem þarf fyrir samband. Það má vera. Ég veit það ekki. Ég hef aldrei tengst neinni manneskju á þann máta sem hún talar um. Ég er ekki skyggn, ég les ekki hugsanir, kann varla að lesa mínar eigin tilfinningar, hvað þá annars fólks. Það er hálf vandræðalegt hvað ég á erfitt með að tjá hugsanir mínar í órituðu máli. Ég kann ekki að koma orðum yfir þær tilfinningar sem bærast í brjósti mér nema þear ég sit við lyklaborð einhverskonar, teikniborð eða strengi - það virðist gefa mér einhverja sálarfró sem ég fæ ekki úr mæltu máli.

Við höfum bæði neikvæðan farangur á bakinu. Eins og allir. Hvernig á að vinna í þeim farangri er eitthvað sem ég á ennþá erfitt með að skilja, en ég vænti þess og vona að það hljóti nú að takast einhvern daginn. Minn farangur er margfaldur og þykkur, nánast óþekktur, stór yfirbreiddur bakpoki sem ég á erfitt með að teygja mig í. Hún hefur miklu meira en nóg á sínum herðum líka.

HIC JACET MEA CVLPA MAXIMA - MORTEM MMVI ANNO DOMINI.

Mig langar að geta losað mig við þennan bakpoka. Ekki það að það sé sérstaklega auðvelt, en eins og kenningin um að tíminn lækni öll sár gefur uppi - þar sem að það erum við sem læknum okkar sár, ellegar okkar reynslur, microcosm, sem lækna okkar sár.
Nú er ég enginn læknir, en ég hefði haldið að þegar tvær manneskjur með skuldbindingarótta sökum slæmra reynslna af því að vera yfirgefin eru saman þá sé það máské ekki það að yfirgefa sem hjálpar. En kann ske er það þó þannig að ég hafi einfaldlega rangt fyrir mér, manneskjur í þessum sporum geti ekki hjálpað hvort öðru með tillfinningafarangur. Kann ske að það bezta hafi verið að flýja áður en þetta hefði verið of erfitt, flýja áður en ég hafði tækifæri til þess sama. Ekki það að ég hefði viljað það, ég á erfitt með að skiljast við fólk, það er minn farangur að þola illa vinslit og sambandsslit og fleira. Máské sökum þess það er fátt sem ég sé verr eftir en það þegar fólk hverfur yfir móðuna miklu og ég hafði ekki tækifæri til þess að umangast þessar manneskjur undir það síðasta, til þess að tjá huga minn gagnvart þeim einstaklingum og kveðja sáttur. Hver veit. Ég þoli ekki viðskilnað. Máské þess vegna sem mér þykir einatt bezt að vera einn og án allra... Þá er getur enginn yfirgefið mig eða sært. Kannski að ég sé bara væmin frekja, væluskjóða og pissudúkka.
Eða jú bara að ég sé svona andskoti Emo.

Þó held ég að litli kúturinn Butters úr South Park hafi hátt ágætis rök fyrir því að leggjast ekki í frekara þunglyndi:

I love life...Yeah, I'm sad, but at the same time, I'm really happy that something could make me feel that sad. It's like...It makes me feel alive, you know. It makes me feel human. The only way I could feel this sad now is if I felt something really good before. So I have to take the bad with the good. So I guess what I'm feeling is like a beautiful sadness