Farvel, kæri vinur

Pétur Andreas Þorsteinsson Maack 1919-2006.
Hvíl í friði.

Hann afi minn, Pétur gekk á vit feðranna í dag.

Afi minn var ein af þessum hetjum vanþakkláts samfélags. Hann skilaði góðu dagsverki, fór mikinn á sinni löngu ævi og ég er þakklátur og stoltur yfir því og fyrir það að vera afkomandi hans. Verst er þó að ég náði ekki að kveðja hann, hann hefði jafnvel verið sáttur við það að nú er ég stuttklipptur, en við áttum það til að skjóta á hárvöxt hvors annars, hann á lubbann minn og ég á augabrúnir hans.

Afi kunni vel að koma frá sér því sem á hjarta hans og huga lá og ef menn fóru illa að ráði sínu þá lét hann þá svara fyrir því, því var afi oft umdeildur, en ég sem barnabarn hans man hann sjaldan nema brosandi hlýju brosi, sem einhvernvegin gaf manni staðfestingu á því að hann var stoltur af okkur. Jú, og bismark brjóstsykur að launum fyrir það að vera stilltur og góður. Ég man það líka að á hverju ári æsku minnar, keypti afi af mér skottið sem ég lét vaxa í hnakkanum (þetta var 80 og eitthvað..) og ég man að hann geymdi ljósrauða fléttu af mér, innrammaða hjá mynd af fálka sem ég teiknaði, stoltur handa sjálfstæðismanninum afa mínum.

Afi minn var sveitastrákur austur á fjörðum þegar seinni heimstyrjöld brast á og sögurnar sem hann sagði mér kveiktu hjá mér áhugann á þessu tímabili sögunnar. Afi var litríkur karakter sem sagði sögur sem oft voru kryddaðar hetjudáðum hans.
Afi minn varð líka efnaður maður þónokkru seinna, og er það til marks um hjartalag hans, að þegar líða fór að jólum, fór hann með matarkassa og gjafir í hús fátæklinga í Kópavogi og gaf þeim sem minna máttu sín sitthvað til jólahaldsins - segja má að hann hafi gefið þeim jólin sem ekki höfðu til hnífs eða skeiðar.

Afi og Amma á sokkabandsárunum

Hann afi minn var maður orða sinna. Hann var þekktur fyrir drenglyndi og kjark. Ef við skoðum forna merkingu orðsins 'heiðinn', þá var hann það réttilega. Heiðarlegur, sterkur, orðheldinn, ættrækinn, kraftmikill og djarfur. Hann hafði allt það til að bera sem getur sæmt íslenska hetju - og hann kunni heldur betur að svara fyrir sig.

Það er því athyglivert, hvað hann afi sagði við hana Öglu ömmu mína í gærkvöldi þegar hún var að fara af spítalanum.

Afi sagðist ekki munu eyða öðrum degi á þessum spítala.*

Ég held hann hafi ekki gert sér grein fyrir því hversu satt það yrði, en það er í anda þessa öðlings að standa við orðin á þennan máta. Hjarta afa Maack gaf sig í dag klukkan að nálgast 15:00. Það tók skamma stund og hann kvaldist ekki og er hugarfró fyrir okkur aðstandendur að hann þurfi ekki lengur að þjást að þeim sjúkdómum sem elli kerling hafði á hann lagt. Samt sem áður skilur hann eftir sig skarð sem við verðum eftir fremsta megni að reyna að fylla í. En menn eins og afi minn deyja aldrei í senn - dagsverk hans lifir áfram hjá okkur afkomendum, og þeim sem hann hjálpaði á sinni löngu ævi.

Hvíl í friði.

Auf wiedersehn Großvater. Auf wiedersehn mein Freund. Sie waren unser Held.

Lag dagsins er eftirlætis lag afa Maack, Edeilweiß.

*Afi tók það þó sérstaklega fram að honum liði vel á spítalanum og að hann nyti góðrar aðhlynningar, svo ekki ber að misskilja það, hann langaði bara heim.