Hvað skal segja

Mér líður eiginlega of vel. Ég er fylltur einhverskonar tilhlökkun sem orð hafa væntanlega ekki dýpt og fyllingu fyrir. Tilhlökkun sem einkennist af sérstakri spennutilfinningu sem ég get eiginlega ekki orðað sem annað en 'Freude'.

Á stundum væri lífinu best lýst sem hugrenningu manns sem bundinn er framan á BMW í eigu þýzks adrenalínfíkils sem keyrði misjafna vegi. Oft er eins og maður renni eftir Autobahn, aðrar stundir er maður að hrökklast á einhverjum austantjalds malarvegum. Mér líður samt, held ég best, eins og að ég hafi náð að losa mig úr böndum þessa ökuníðings, eins og ég hafi náð að standa upp og rífa manninn úr bílnum og taka stjórn sjálfur.

Sem er andskotanum skemmtilegra.

Samt áttar maður sig á því að það er ekkert skemmtilegt ævintýr, þrátt fyrir stórbrotinn söguþráð, það ævintýr sem ekki hefur merkingu. Tilbreytingarleysi óreiðunnar er mér mikið hugarefni þessa dagana, því fátt er tilbreytingarlausara en að horfa á snjókomu á sjónvarpsskjánum og algjört frelsi mitt undanfarna daga lætur mig þyrzta í að gera eitthvað stórfenglegt.

Það er nú samt sem áður ekki þar með sagt að ég sé að fara að gera eitthvað..

Talandi um að gera eitthvað.
Um daginn var ég að glápa á DVDmynd heima hjá félaga mínum þegar ég rak augun í og meiddi mig. Svo tók ég eftir því að ég þekkti eina aukapersónuna, eða svona hér um bil.

Anyhue.
Hérna er mynd af sagðri aukapersónu og í það minnsta bróður hans.