Arbeit macht Trockene...

Eða eitthvað í þá áttina.

Ég sit hérna fyrir allar aldir (árið 08:43 F.Kr.) og er eitthvað með hálfgerðan hroll hérna í kuldanum á BSÍ. Túristarnir flykkjast hérna um eins og skuggar hver af öðrum, ýmist eldri grænmetisætur frá Þýzkalandi eða ungir krakkar með Keffyeh klúta um háls sér sem hafa mikinn áhuga á landi og þjóð, Íslenska hestinum og útrýmingu Alþjóðlega Gyðinglega Kommúnistasamsærisins.
Eða eithtvað í þá áttina.

Stöku Bretar þvælast á milli. Einn eldri maður sem líkist mest af öllum Prof Hubert Farnsworth úr Futurama, (nema bara hvað að hann er með 'Upper Class Twit' hreim)stumrar um og Íslensk stelpa með sterkan Bjarkarlegan hreim snýst í kring um hann og virðist svo vera að hún haldi að lækningin við útlensku sé sú að tala bara hærra.

Titturinn sem ég vinn með (16 vetra fótboltagæðingur) er úti að týna rusl, sólin lætur sakna sín og kuldinn er eiginlega orðinn þreytandi. Börn sem minna einna helst á Reichskinder sökum litarhafts síns hlaupa í hringi fyrir framan deskinn á meðan Amerísk kona með afspyrnu ljótan hatt hleypur framhjá, hún hljómar eins og Eddie Murphy. Hún er samt augljóslega ekki hann.

Mér líður hálfpartinn eins og ég sé landamæravörður í hinu eilífa stríði efnishyggju og andans. Handan salarins sé ég Fljótt og Gott bjóða upp á líkamlega næringu (Matareitrun með Majonesi og sultu), á meðan miðadeskurinn mér við hlið býður andlega næringu, exkúrsjónir og ég veit ekki hvað og hvað. Ég er hinsvegar hérna við deskinn í þeim tilgangi að færa fólki böggla og bréf, töskur og annað eins sem því berst í pósti og að sama skapi taka við sendingum sem ég sé til að rútubílstjórarnir fari nú örugglega með á sinn rétta áfangastað.

Mér skilst að ég eigi möguleika á íbúð á næstunni niðrí bæ. Mikið ætla ég að vona fast og innilega að ég fái þá íbúð. Ég er alvarlega kominn með ógeð á því að vera útá Álftanesi, þó svo að ég kunni ágætlega við allt sem þar er, staðsetingin er hinsvegar alveg útúr kortinu og ég þarf að sjálfsögðu líka mitt næði.

Encore avec sentiment!

Ég er búnað vera að daðra undanfarið við stúlku sem hefur komið við sögu í lífi mínu áður. Ég veit að þeir lesendur mínir sem eitthvað þekkja mig vita hverja ég er að tala um, þið hin; það kemur í ljós seinna.

Ég hef hugsað ótrúlega mikið um hana undanfarið; mig langar að bæta henni það upp hvað ég var leiðinlegur við hana. Virðist vera að ég hafi erft það frá formóður minni Guðrúni Ósvífursdóttur að fara illa með þá sem ég síst skildi, en ég er sem betur fer fæddur einum 1011 árum eftir Guddu langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langa-langömmu minni og sem betur fer las ég Laxdælu í menntó (þó það hafi kannski ekki sést á prófi) og er ég því vonandi af kynslóð sem er búin að læra eitthvað.

Stúlka þessi sem ég hef verið að renna hug mínum til á nefnilega allt hið besta skilið, og ég er ekki viss um að ég hafi hegðað mér sem skildi í hennar garð þegar við áttum síðast samleið í umferðarþunga lífsins. Ég held að ég hafi reyndar gert allt annað.

Hinsvegar verður maður að gera sér grein fyrir því einhverntíman á lífsleiðinni að maður hefur ekki alltaf rétt fyrir sér, maður verður að gleypa stolt sitt. Maður verður að vera óhræddur. Sjáið til; Lífið er ekki svo ósvipað Jazz-standard. Nú veit ég að margir sem lesa þetta hugsa 'Jazz er leiðinlegt lag' en það er líka alveg málið hjá mörgu fólki, sumum þykir jazzinn leiðinlegur, sumir spila illa út því sem þeir hafa í höndum sér, aðrir ná ekki hljómaganginum, og enn á ný eru aðrir ekki viss um að banjó og sítar* passi vel saman í cool jazz fíling.
En lífið er spuni sem við framkvæmum jafnóðum. Lífið er ekki spurning um leiðinleg lög eða útsetningu. Lífið er spurning um að koma sínu til skila. Láta melódíu hjarta síns og hugar koma fram. Stundum eru hljóðfærin ekki stillt, og þá þarf að taka smá tíma frá til þess að bæta úr því. Stundum þarf maður að ýta á pásu til þess eins að komast aftur í góða sveiflu.

Ég vona að ég nái því að stilla strengi mína þetta skiptið. Það er búið að hamast talsvert á þessum gítar, rétt eins og gígju þeirri sem ég er að reyna að tóna við, það getur kostað þolinmæði að vinna úr stillingum, stundum þarf maður bara einfaldlega að stoppa við og hlusta á sjálfan sig og það hljóðfæri sem maður óskar sér að stilla við. Svo má reyna aftur, með fíling.



*Mig hefur alltaf dreymt um að semja og útsetja tónverk fyrir Harmónikku, Sítar, Banjó og Theremin...