Of mikið

Í dag líður mér ekki vel.
Kannski eðlilegt þar sem ég innbyrgði slatta af öli í gærkveldi, nema hvað að þetta er aðeins djúpstæðara en það.

Mér líður eins og ég sé veikur - ekki bara líkamlega, það er eitthvað sem ég er vanur, ég er eitthvað aumur í dag, á erfitt með fólk og þá sérstaklega sjálfan mig.

Afhverju þarf allt að vera svona flókið? Hversvegna getum við ekki bara verið og sleppt öllum málalenginum? Það er frekar sárt að átta sig á því hversu auðvelt þetta gæti allt verið, en einhvernvegin kemur mannlegt eðli í veg fyrir að einföldustu hlutir haldist einfaldir.

Ég held ég verði bara að vera góður, hegða mér. Ég vil ekki missa fólk frá mér, en ég er bara eitthvað svo fucking erfiður í umgengni núna að ég veit ekki hvað skal gera.
Mig langar ekki að særa neinn, en ég virðist vera kaldur og lokaður þegar tilfinningar eru ræddar - þær eru þarna, ég er ekki innandauður, ég er ekki sálarlaus, ég á bara stundum svolítið erfitt með mig.

Umfram allt held ég að ég verði að opna mig meira - leifa einhverri hamingju að koma með allri reiðinni og biturðinni. Verst að heimurinn býður bara ekki uppá jafn mikla hamingju og hann gerir biturð og reiði. Ef mannfólkið væri betra hvert við annað, ef hlutirnir væru á betri máta - ef ef ef.

Ég er samt á uppleið og ætla ekki að láta þennan öldudal stoppa mig í að stefna hærra en nokkur áður.

Breytir því ekki að þetta verða kannski erfiðir dagar.

Burned out

I just cant seem to hold my own weight anymore
This candescent existance pulling me down
I am dim where once I was ablaze before
Nothing stays the same the whole year round.

Something tells me all things are over
as everything implodes
Im no longer a young supernova
I fell as though I rather might go

And fade out and fade away,
theres nothing here that keeps me burning
Feel so burned out, after all these burdens
I crawl into myself, theres nothing left for yearning.