Iconoclast : Deux ex humanum

Love is the law, love under will

eða: Einar gerist djúpur eftir bleiku færsluna

Mannkynið hefur gott lag á því að trúa á asnalegustu hluti í heimi.
Kalla á skýjum, sem merkilegt nokk líkjast þeim. Mennirnir með öðrum orðum manngera hina ótrúlega venjulegustu hluti, samanber dauðann/Manninn með ljáin, áfengisvímu/Pan- Díóníossos - Bacchus og jafnvel eins venjulega (en ekki sjálfsagða) hluti eins og líf og frjósemi og í rauninni nánast hvað sem manninum hefur við komið í gegnum tíðina hefur verið holdgert á einhvern máta og gefið einhverskonar kunnuglegan blæ. Það gerum við til þess að vera ekki hrædd.

Hversu margir hérna inni tala við tölvuna sína eða bílinn sinn þegar þeirra sköpunarverk mannana virka ekki sem skildi.

Ég nefni gítarana mína kvenmannsnöfnum og tala um þær í kvenkyni.

Ég geri það fyrir betri heppni á einhvern máta, að mér farnist betur að ná tilskildri tilfinningu útúr hljóðfærinu, rétt eins og þegar íþróttamenn neita að skipta um sokka.

Mannkynið hefur lag á því að trúa á ótrúlegustu hluti.

Mannkynið hefur til að mynda óbilandi trú á sjálfu sér, og leyfir sér þann hrikalega hroka að kalla sína eigin tegund Homo Sapiens Sapiens = Maður með viti sem veit. Ég leyfi mér persónulega að efast um almennt vit þeirra einstaklinga sem ætlast virkilega til þess að við séum vitibornasta form í heimi.

Í heimi.

Heimurinn er áætlaður 7.4 × 10 í 23veldi km að stærð. Það eru semsagt 24 núll aftan á þá tölu. 74 000 000 000 000 000 000 000 000 km. Það er semsagt eitthvað um 1.9 × 10 Ljósár í 33 kúbíska tugveldinu til þess að vera sem skýrastur. Ég ætla að leyfa mér að trúa að það sé til (vonandi) eitthvað gáfaðara en við.

Við höfum trú á sjálfum okkur. Við þurfum ekki til þess að gera að efast um að við höfum flest öll vott af ranghugmyndum um hæfni okkar.
Við höfum þætti eins og Idol til þess að votta það að það eru til fleiri þúsundir ef ekki hundruðir þúsunda nay - yfir heiminn leyfi ég mér að álykta að í það minnsta milljón manna í þessum heimi hefur ranghugmyndir hvað varðar söngraddir þeirra sjálfra.

Við erum tegund sem sleppur frá svartnættinu við það að komast upp með smávegis trú á sjálfum okkur. Svartnættið grípur marga einstaklinga sem missa trúna á sjálfum sér, á tilgangi og að það sé í alvörunni eitthvað skárra en við í þessum heimi.

Ég leyfi mér að halda í trúnna á það að kettinum mínum þyki í alvöru vænt um mig, sama hvaða mat ég gef blessuðu læðugreyinu.

Einn valdamesti maður í vesturheimi. Goggi Búsh, er dæmi um mann sem hefur yfirburðaranghugmyndir um sína eigin hæfni.

Það er til fólk sem trúir því að Dóri Ásgríms sé mjög sjarmerandi.

Það er líka til fólk sem heldur því fram að hann sé það ekki.

Það að meirihluti fólks í kring um mig láti leiðast til þess að trúa að það sé til einhver alvitur Jéhófur sem sé ekki sama um það, kemur það mér ekki á óvart. Hvort sem fólkið er múslimar, kristnir, gyðingar eða fylgismenn Baha'u'llah (eða hvernig sem maður á að stafa það - Stafsetning á Arabískum orðum og nöfnum er ekki mín sterkasta hlið), hefur fólkið virkilega trú á því að æðri vera muni hjálpa þessari litlu hræddu veru sem maðurinn er í stórum heimi, sem er þó svo ógnarlítill í stóru samhengi hlutanna, finnst mér það bara fallegt ef það heldur því fyrir sig.

Svo lengi sem það heldur því fyrir sig.

Mér finnst að ákvörðun hvers okkar, hver sem við erum, eigi að vera bundinn við smekk og aðstæður hvers og eins. Við eigum ekki að þurfa að boða okkar sannleika - okkar ástæður fyrir því hver við erum í, í stórfenglegri stærð tómarýmis eimanaleikans, eiga að vera einkamál hvers og eins.

Verstu syndir sem við fremjum eru lygarnar sem við segjum öðrum. Þá er ég ekki að segja um það að við komum með hvítar lygar. Ég er ekki einusinni að
tala um stórar lygar. Ég er að tala um lygar sem eru ekki lygar fyrir þeim sem trúa þeim, ég er að tala um lygar sem framkvæmdar eru á magnformi. Ég er að tala um það þegar við þröngvum skoðunum okkar á stóru samhengi hlutanna á annað fólk.

Við leyfum okkur virkilega að álykta enn og aftur í hroka okkar að segja einhverjum hvað honum eða henni á að finnast.
Hvað sé fegurð. Hvað er gott, hvað er illt. Hvað má og hvað má ekki. Við erum slíkir sjálfspyntendur að við setjum okkur jafnvel reglur sem enginn getur staðið við. Hver einasti maður hefur horft girndaraugum á annars manns konu - ekki hef ég kastað augum mínum út, syndguðum af hór.

Hvað með lygar eins og þær sem felast oft í trúboði og öðrum stjórnmálaáróðri?

Ég leyfi mér að trúa á, óska mér og þrá samfélag þar sem við getum öll unað sátt við okkar- allir hafa nóg að bíta og brenna og enginn þarf að vera reiður - en það er ekki að fara að gerast, ekki í mínum líftíma.

Verstu helvíti jarðarinnar hafa verið sköpuð af mönnum sem sögðu hræddum múgnum hverju ætti að trúa. Ég ætla að segja hvað mér finnst.

Hugsið sjálfstætt. Elskið hvert annað. Trúið á ykkur sjálf. Ekki Kúga aðra.
Allt sagt í boðhætti í mínum eigin ofurvengjulega mennska hroka.
Boðum ekki - elskum - ekki vera hrædd.

Þið þurfið enga leiðtoga, enga nema ykkur sjálf, þið þurfið bara að taka
ábyrgð - en þá fáið þið fullkomið frelsi.

Í von um bjarta framtíð.

E.V.B.M