Ótti og samviskubit – Geðveiki og nautn.

Grein ætluð til sjálfsbetrunar

Ég veit ekki hvað skal segja, það er fátt sem hægt er að segja til þess að afsaka sjálfan sig fyrir kosinn lífstíl. Maður getur reyndar breytt um líffstíl og orðið að annarskonar manneskju, en ég er ekki alveg viss um að það sé alltaf rétta leiðin.
Þegar forsendur eru gefnar, reglur eru settar og leikurinn er hafinn þá er samt oft erfitt að hafa augun á takmarkinu og tilganginum. Leikmenn lífsins eru með mismunandi áætlanir og hafa mismunandi takmörk. Mismunandi verðlaun sem leikmennirnir keppast svo að.
Við stefnum öll að því að verða hamingjusöm að einhverju leiti. Það er eitt það skringilegasta við okkar fjölbreyttu tegund, við leitum öll hamingjunar í mismunandi flótta. Sumir flýja raunveruleikan og aðrir flýja tilfinngar. Enn aðrir flýja lönd og allir virðast flýja sjálfa sig á einn máta eða annan máta.
Ótti og samviskubit eru helstu óvinir okkar sem tegundar. Það er mín skoðun(en ég er náttúrulega mátulega hrokafullur sjálfur til þess að láta eitthvað svona útúr mér). Hversvegna læt ég svona vitleysur útúr mér? Tja.. takið nú eftir.
Við óttumst það sem við þekkjum ekki. Við óttumst þar af leiðandi breytingar en öll þróun okkar sem tegund byggist á breytingu. Samviskubit eru þrúgandi. Við höfum samviskubit útaf því sem okkur er kennt að sé rangt. Við höfum samviskubit því; kynlíf er rangt, þökk sé trúarhópum stýrðum mönnum sem aldrei hafa stundað kynlíf, nema kannski með kórdrengjum (sem er BTW rangt). Við höfum samviskubit því að vín sé ósiðlegt (þegar það er í rauninni bara óhollt). Við höfum samviskubit yfir fölskum reglum sem hefur verið þrýst yfir okkur af þeim sem valdið hafa.
Við fáum líka samviskubit yfir því sem við gerum öðrum. Þessi samviskubit eru ekki af sama meiði og þau sem ég minntist á hér, heldur af okkar eigin rammleik sökum samhyggðar (pathos). Þau samviskubit ættu frekar að kallast eftirsjá enda er þetta yfirleitt eftirsjá af einhverju sem við höfum framkvæmt af vanhugsun, einhverju sem við höfum gert í eigingirni, einhverju sem við höfum framkvæmt af ótta.
Ég er breyskur maður, ég skal vera fyrstur til þess að viðurkenna það. Ég get sært fólk af því að ég er skíthræddur á stundum, þó ég virðist jafnan vera einstaklingur sem geislar af sjálfstrausti þá er ég skíthræddur.
Ég hef í gegnum tíðina verið særður. Ég hef verið særður þannig að ég hef sokkið djúpt ofaní mína dýpstu sálarkima. Ég hef staðið fram á barm taugaáfalls og horft fram yfir þessa rakvélaregg sem mörk minnar geðheilsu eru. Ég varð skíthræddur.
Ég er skíthræddur við að vera særður þannig aftur. Ég er hættur að treysta öðru fólki fyrir löngu. Ég er hættur að stofna til sambanda. Ég er hættur að þora að elska rómantískt sökum þess að ég veit að ég verð særður. Ekki svo að segja að ég sé með einhverja svona skyggnigáfu gangvart stelpum. Ég bara hef verið særður áður og þegar ég verð hvað fucking hræddastur þá særi ég stelpur bara til þess eins að bjarga mínum annars mjög vel lagaða rassi.
Ég er hinsvegar nautnaseggur og hef því ekki lifað einlífi. Ég hef frekar verið full mikill kvennabósi (sem er karlmennskutal fyrir karl-druslu). Ég hef verið í innantómum kynlífssamböndum og svo þeim sem hafa dregist til lengri tíma sem tilfinningar hafa byrjað að spila inní og ég hef eyðilagt það einhvernvegin með því að vera skíthræddur inní mér og druslast um og sært fólk, sem var kannski ekki ætlun mín til þess að byrja með, en þannig er jú lífið að maður særir einhvern að lokum – sjálfan sig eða annan...
Ég vil biðja allar þær manneskur sem ótti minn og geðveiki hafa sært, sem afbrýði og nautn hafa lemstrað afsökunar, ég sé eftir því að særa ykkur, þó ég sjái ekki eftir mörgu í mínu skrautlega lífi.

Hurt
I hurt myself today To see if I still feel I focus on the pain The only thing that’s real The needle tears a hole The old familiar sting Try to kill it all away But I remember everything What have I become? My sweetest friend Everyone I know Goes away in the end You could have it all My empire of dirt I will let you down I will make you hurt I wear my crown of s**t On my liar’s chair	Full of broken thoughts I cannot repair Beneath the stain of time The feeling disappears You are someone else I am still right here What have I become? My sweetest friend Everyone I know Goes away in the end You could have it all My empire of dirt I will let you down I will make you hurt If I could start again A million miles away I would keep myself I would find a way