Adversity

You must learn how to face adversity in a mature and as masculine a manner as possible - Dejá Vú (TOP SECRET! 1984)

Öll munum við einhverntíman á lífsleiðinni mæta andstöðu, sama hvernig sú andstaða er, oft er hún sprottin frá okkur sjálfum.. Ég hef verið að hugsa svolítið um þær hindranir sem okkur mæta á lífsleiðinni, stundum sér maður eftir þeim, og stundum voru þær manns helstu ævintýr, sem gleymast ekki um aldur og ævi. Stundum komumst við aldrei yfir þær hindranir sem á vegi okkar verða. Sumum tökum við ekki eftir.

Lífið er aldrei dans á rósum, ekki fyrir eðlilegt fólk allavega, en sumir óska sér auðveldara lífs. Auðveldari og öruggari hlutir finnast mér leiðinlegir.
Stundum er gott að finna fyrir öryggi, ég skil það líka vel, það er gott þegar maður finnur fyrir því að maður þarf ekki að hafa neinar áhyggjur, en auðveldari hlutir og öryggi vinna til þess að maður slökkvi á hugsanaferlinu. Ég get ekki leyft mér það, það myndi drepa mig - ég yrði annar einstaklingur...

Nema kannski að við séum að hugsa um aðra tegund öryggis.. sjálfs-öryggi.
Þá er ég ekki að hugsa um falska ímynd sjálfsöryggis, grímu sem taugaveiklaðir dónar halda í.
Nei ég er að tala um alvöru hugrekki, alvöru sjálfsöryggi.
Ég er að tala um það að leyfa sjálfum sér óöryggið, að leyfa sjálfum sér að vera viðkvæmur að leyfa sjálfum sér að vera lifandi einstaklingur sem hefur tilfinningar, að leyfa sér að skynja umhverfið og hleypa því inn í sig. Að leyfa sér að elska og missa, að leyfa sér að lifa lífinu, frekar en að verða of upptekinn við að planleggja lífið, þar sem lífið er jú eitthvað sem hendir þig þegar þú ert upptekinn við að gera önnur plön.
og vissuð þið...

Ég held að það þýði ekkert að vera að leggjast í hræðslu, óöryggi og þunglyndi vegna mótstöðuafls lífsins.

það borgar sig einfaldlega ekki.

ég er að spá í að reyna frekar að lifa lífinu en að plana það, plön leiða til stress, sem leiðir til óöryggis, sem leiðir til sársauka sjálfs og annara.
Einhverjir þekkja æðruleysisbænina, þar sem beðið erum vit til að greina á milli þess sem fólk getur breytt og ekki. Og þósvo að hægt sé að leggja sitthvað að mörkum fyrir bjarta framtíð. Geturu ekki breytt því að það mun rigna öðru hverju.


Ég samdi smá ljóð í gær.

Kalt

Hve loginn fölnar, glóðin þrýtur
svo þýtt sem myrkrið flýgur yfir svalt.
Kolin Grána, skíman reyknum gýtur
og nú fyrst er mér kalt

Því skjól og hlýju hvergi er að finna
og hjartans vetri lygnir ei svo glatt
er hjarnið kalda býður manni minna
en miklar lygar og lítið sem er satt

Í stórfengleik mig eitt sinn þekkti sólin
með mjúkar varir, brostu augun blíð
en liðna stund, nú bíður kaldur mórinn
því hvarfstu á brott flogna tíð?

að snúi aftur vorið er nú ósk mín
er byrgist sjón mín köldum hríðarbyl
að kaldur vetur hafi aðeins verið draumsýn
sem að aldrei verður aftur til.