I was a teenage hand model

Syndaborgir, Megas og Gróðursettur Páfagaukur

Um daginn fór ég í kvikmyndahús. Sem ekki er frásögu færandi (fyrir utan það að kvikmyndahúsið er staðsett í pastelhelvíti meðalmennskunnar, gljáfægðu reðurtákni mammonsdýrkenda, náralindinni, en þangað fer ég aldrei inn) nema fyrir hvað myndin sem ég sá var viðurstyggilega góóóóð... Sin City er mynd ársins. Áratugarins, og hver veit, jafnvel einhver besta mynd okkar líftíma, og hún er byggð á teiknimyndasögu og er samt þetta góð!! Myndin gerist í einhverskonar hliðarheim, en það eru engar fjarstæðukenndar fantasíur þarna, þetta er einfaldlega rosalega myrkur heimur.. og svakalega svarthvítur. Það mætti einna helst lýsa þessum heimi sem prósa að hætti Tom Waits eða Charles Bukowski.. þetta er heimur þar sem spilltir kirkjunar menn leggja vændiskonur sér til munns og það er ekkert sem við getum gert í því að synir öldungadeildarþingmanna misnota og drepa ungar stúlkur sem.. bíddaðeins.. uh.. rétt alveg eins og í okkar heimi. Ofbeldi teiknimyndasagna og bíómynda er í rauninni fáránlega takmarkað miðað við hvað við, sem dýrategund getum verið vond við okkar eigin.
Í heimi sem er það mikið út á skjön að veruleikinn er fallegastur í gegnum flöskubotn er oft erfitt að átta sig á mikilvægi og ómerkilegheitum einstakra hluta, og því fæðast okkur reglulegir frelsarar, meistarar meðvitundarinnar sem kommentera á fyrrð samfélagsins, og meistarinn Megas er eimmitt dæmi um syndaselinn síkáta sem við þurfum í þessu samfélagi, til að segja okkur að keisarinn gangi um nakinn, til að benda á kauninn svo við tökum eftir þeim yfir höfuð. Nýverið varð kappinn sextugur og ég held ég valdi engum vonbrigðum með því að bjóða ykkur Gleðilegt Megas og farsælt komandi Sukk.
Annarstaðar á jarðkringlunni okkar lést eldri maður í vikunni. Hann var gamall og hrumur og vel að hvíldinni kominn. Hann skildi eftir sig skarð sem.. verður fyllt í bráðlega. Hinsvegar, nú þegar búið er að stinga honum í mold (svo við getum beðið uppskerutímans þegar nýtt páfatré vex)þá verður ráðið í stöðuna. Mér dettur einn maður í hug. Hann er rétt sextugur, hefur sungið sálma, sína eigin og fleiri. Er ekki kominn tími á að fá íslenskan páfa?
St. Megas I. Papus Islandae?

það held ég nú! hann gæti sungið fyrir okkur lög eins og Þótt þú gleymir Guði og Ragnheiði Biskupsdóttur og heimsbyggðin væri aldrei sú sama, prestarnir í USA gætu útskýrt hrifningu sína á altarisdrengjunum með "litlir sætir strákar.." og svo framvegis.

Megas í Páfastól!