VIDA BREVIS EST

í morgun á leið minni í vinnu með vagni númer 140, þegar staðnæmst var í kópavogi, hneig eldri maður, sem á leið var í vagninn niður. ég þaut til, og reyndi mitt besta, sjúkraliðar voru komnir á staðinn innan fimm mínútna, og er ég hélt leið minni áfram, hálftíma of seinn, voru þeir ennþá að reyna endurlífgun. En allt kom fyrir ekki, og hann lifði ekki af. Síðustu andköf mannsins voru í örmum mínum, og ég gat ekkert gert. Á dögum eins og þessum, virðist mér að þetta titrandi strá sem lífið er, sé jafnvel óstöðugra en taldi ég áðurfyrr. Helblá ásjóna mannsins vakir enn í huga mér, og mér finnst ég ómerkilegur leiksoppur í lífinu, þar sem að ég gat ekki bjargað manninum, en ég er jú bara mennskur, en sjaldan hefur mér fundist ég svo agnarsmár og máttlaus. Gott ef ekki að ég hafi aldrei upplifað mig sem jafn kraftlausan. Ég vil ekki deyja svona, ég vil ekki að það síðasta sem ég sé, sé rauðhærður ungur hippadurtur, að reyna að bjarga mér í panikk.

Ég gat ekkert gert.

Maðurinn sem var í eldra lagi, og bar merki sem gaf til kynna að hann væri hjartveikur, var úrskurðaður látinn á borgarspítalanum skömmu seinna. Ég vona að hann fái að hvíla í friði. Og að almættið fyrirgefi máttleysi mitt.