taka II

Ég fékk viðbrögð!! frábært.. ég mun þá halda áfram að skrifa, þetta var nú samt frekar bara tilraun til að gera sjálfan mig landflótta.. ég er eiginlega kominn með það takmark að móðga alla svo mikið að ég verði að flytja til Jamaica og gerast þar pólítískur flóttamaður, fá mér apa og nefna hann eftir móðurbróður mínum.... :D

EN! ég ætla að taka þetta allt aftur.

95% þeirra kvenna sem ég hef sofið hjá er fallegasta kvenfólk í heimi, og það veit að mér finnst það, svo það er engin ástæða til að móðgast eða lemja mig við næstu komu til landsins eða nokkuð í þá áttina...
Ég vel mér aðeins vini sem mér finnst klárir á einhvern máta, ég á mjög fáa hálfvitavini, ekki þó nema sjálfan mig, því ég er jú besti vinur minn, og ég er hálfviti:D
það ætti að henda George Bush í hver og láta hann sjóða það ásamt allri ríkisstjórn BNA, UK og annara staðfastra ríkja
Þjóðkirjan er úrellt, steingelt miðalda pyntingartæki til að hafa sjórn á almúganum.
Það að nefna Smjörkúk sem góðan mann, er náttúrulega orðaleikur, eins og heitur snjór, svört mjólk og heiðarlegur lögfræðingur.
Ísland í bite me er drasl.
Spaugstofan átti skilið að fá Edduna 1989 þegar þeir voru ennþá fyndir, farið nú að hætta þessu strákar :D

Fyrirgefiði mér þessa vitleysu, ég var útá túni af sjálfsvorkun þegar ég skrifaði greinina hér fyrir neðan...

Prósi

Samdi prósa í fyrradag sem ég ætla að nota við tónsmíð..

álit?

Tired Eyes

The music moved like an avalanche through the auditorium, swiftly but surely it filled every crevice of the hall.
The smoky eyes of the audience stared as those lean figures moved onto the stage.
A wisp of incense smoke flowed through out the hall with the gaze of the tired-eyed boy who stared at the floor as he raised his broken, rusty voice.
Gradually his voice spelled out secrets of old, those minute hidden truths that that shone a new light on the vacant minds of the crowd. The frail but proud figure of lavender girl stood out on the shores of this great host of people that stared crestfallen and dough-eyed onto the stage as she stared onto the floor. Her frail arms at her side shook as the pitch crescended to a climax that caressed her creamy neck and her chest rose, nipples aroused and standing out beneath her silky lavender gown, topped with her long chestnut hair, lowing down by her soft cheek. As the feast of notes from the malady performed onstage faded out, her emerald green eyes lifted up to meet the gaze of the boy with the tired eyes, reflections of each others sombre figures shone in their eyes, as the hall filled with silence and their hearts brimmed with song, they had found each other after all those years and alas, they disappeared.