Allsnakin depurð

Ég veit ekki alveg hvernig ég á að haga mér.
Innra með mér finn ég fyrir einhverri depurð sem ég ætti að þekkja, guðirnir viða ég hef hitt myrkrið áður, en þessi depurð er eins og mögnuð sorg yfir einhverju sem ég veit ekki hvað er. Kannski er það bara söknuður minn til þeirra minninga sem aldrei urðu, allar röngu ákvarðanirnar, öll þau mistök og ólukka sem snert hafa ævi mína. Ekki svo að skilja að ég sé í sjálfsvorkun, ég er það ekki, ég hef verið blessaður með ýmsum gjöfum sem aðrir skæru af sér vinstra eista við öxl til að hafa, ég er kannski bara svona vanþakklátur, það skemmtilegasta við þetta er það að ég veit að þetta er mér að kenna. Hvert gullið sandkorn sem fellur í glasi mínu er þarna til að minna mig á að tíminn kemur aldrei aftur, og enginn hefur ótakmarkaðan tíma.

Svo margt breytist í lífinu, og þegar ég sest og hugsa til baka fór ég að sökkva á myrkari hliðar strax við upphaf grunnskólans, sem hefur haldið áfram að fara í óreglulegum bylgjum síðan, bylgjulengdin er misjöfn en bylguvíddin fer stigvaxandi.
Þetta hefur reyndar þann skemmtilega eiginleika með sér að ég á einkar gott með það að henda hjarta mínu og hug á gólfið í prenti, prósa og pensli og sleikt svo sár hreinskilninnar með sexstrengjunni. Ég hef gert þetta frá því ég man eftir mér, 11 ára samdi ég ljóð sem hljóðaði eitthvað á þá leið.

Þarna situr dauðinn og fylgist með mér,
glær vökvi utan rúðunnar sem rennur á braut
eins og líf mitt.

Að foreldrar mínir hafi ekki sent mig til sála er útskýranlegt á þann máta að ég sagði fólki aldrei hvernig ég hefði það. Það er aðeins núna á elliárunum sem ég er farinn að tjá mig.

Heimurinn er harður og óvinsamlegur staður og helst vildi ég getað lokað mig inni einhverstaðar í mjúku hjýju myrkri og sofa svefni þess réttláta.

Veit ekki hvað meira ég get sagt í dag
Held ég endi þetta á smá ljóði.

Timbers

As you graze along your new found flame
Burning all that once burned for me
In your dream you forgot
Ashes can be quite incandescent
Incidentally incinerated

So tired and so stiff
My eyelids seem to be immobile
As my irises gently stray
Cannot move, cannot hide
There is no escaping this inevitable disaster

Shiver me timbers as I crash and I burn
I fall overboard if you can’t hold me
Broken into splinters and dust
Burn me up and shiver my timbers