Tragedían stóra og smærri gleðiefni

Ég er ekki frá Því að mig elti einhverskonar draugur. Þá ekki góður draugur eins og "afi minn fylgir mér" draugur.. heldur einhverskonar asnalegur þunglyndis gítarleikaradraugur sem gerir mig að fífli, eða lætur mig fara á svakalegt flug og niður í dýpstu dali þunglyndis í geðsveiflum sem eru að hrjá mig sífellt, eða hafa verið að því undanfarin ár.

Undan farin ár hef ég verið meira og minna í einhverskonar heimsspekilegum krísum varðandi hamingju, tilgang, metnað og skort þar af, og hafa þær vangaveltur haldið mér talsvert liggjandi í depurð á þeim tíma.
Sú speki sem ég hafði eiginlega orðið fastastur við var sú að lífið sé tilgangslaust, það sé ekki til nein hamingja, við séum ein í alheiminum og ekkert vitsmunalíf á jörðinni heldur, og ef guð er til, þá svarar hann ekki í símann!

Þessi speki tók smá flikkflakk hjá mér um jólin þegar stúlkan sem ég elska benti mér á aðeins annan skóla hugsunar, og hlustaði, gott ef ekki að hún var fyrsta manneskjan sem ég talaði við af einhverri alvöru í fjöldamörg ár, um hvað hrjáir mig, og hún dæmdi ekki.. krítiseraði smá og böggaði mig pínu, en ekkert á slæman máta.

Núna þegar hún er farin, og ég hef ekki heyrt í henni í soldinn tíma, fór ég að hugsa í dag um hvað við töluðum um jólin.
aðallega um hver ég væri og afhverju, og hvað væri í raun að hrjá mig. Hún braut skelina mína og kíkti inn, og það var vel þegið, þar sem ég þurfti á því að halda að viðra hinn innri mig við hana. Og ég sagði henni einnig frá því hvað ég, nánast takmarkalaus í lífinu, þ.e. án stefnu, væri að hugsa, og hvernig ég sæi ekki tilganginn í takmarki, vegna þess að það yrði ekki til neins, það yrði alltaf jafn ómögulegt að nálgast lífshamingjuna, sama hvernig maður reyndi, og sama hvaða takmarki maður næði.

En ég ákvað að slá til, og prófa annan skóla hugsunar, fann mér nokkur takmörk, þó nokkuð há, en ég er ekki til þess gerður að setja markið lágt, því þá geri ég ekki neitt, ég er í eðli mínu það mikill letingi, að ég þarf að vera í panikástandi til þess að ég drullist til þess að gera hlutina. ég veit ekki hvort að fleiri eru svona, en ég held að þetta hafi með athyglisbrest að gera, eða eitthvað í þá áttina. Enda á ég mjög auðvelt með að gleyma stund og stað og öllu sem ég átti að vera að gera.

Og núna þegar ég er með takmörk, vinn að Þeim eins hörðum höndum og ég get, þá er ég alltaf að dragast að þeirri hugsun að það sé fínt að vera að gera eitthvað, alltílagi. það er fínt mál að hafa takmark, nó dát.
En verður maður hamingjusamur.... no way!

Núna hef ég bara bunka af öðru shitti sem er að angra mig en heimspekin, og þá aðallega ég sjálfur.

ég þrái með hverri frumu í líkama mínum að verða betri einstaklingur. ég hef séð menn fórna sér fyrir hroka og stolt, og enda einmana og leiðir, rúmlega fimmtugar fyllibyttur sem eiga enga að nema einhverja drykkjufélaga, og ég vil ekki enda þannig. ég veit að einhverstaðar í buxum raunveruleikans, fer ég niður þá skálm, en ég vil ekki gera Það í þessari tilvist.

Mig langar til þess að það verði eitthvað úr mér. Eitthvað annað en roadkill á veginum til hamingjunnar. Mig langar að vera maður sem lætur eitthvað gott af sér leiða, ekki bara einhver gaur sem glamrar á gítar útá götuhorni til þess að eiga fyrir barskuldum.

Versta er að ég veit ekkert hvað ég á að gera til þess að verða ekki einhver fullur gaur á næsta bar uppúr fertugu eða eitthvað, eiga engan að og vera 'could have been' eða eitthvað í þá áttina, eitthvað dapurlegt keis. mig langar að fá að ná að koma einhverju frá mér áður en ég hveð þennan táradal sem við köllum jörðina...

Er einhver þarna sem veit hvað ég á við?

Ráð væru vel þegin ef einhver á svoleiðis.

í einlægri einsemd á hjara hörmungar.