Locked in a place where no one goes

Athyglivert.
Ég held ég hafi öðlast nýja uppljómun í dag. Kannski að vissu leiti útaf þessari reynslu minni í gær og þessum fjanda sem ég er að ganga í gegnum með það. En það gengur yfir og mér lýður hreint út sagt bærilega núna, ef þetta kemur aftur, þá ætti ég að getað reddað mér, og jafnvel komist að því fyrir hverjum andskotanum ég er með ofnæmi fyrir.
En þetta var ekki í fyrsta sinn sem ég hef gengið nálægt manninum með ljáin. ég hef tekið pestir sem hafa komið það nálægt því að blóð mitt syði að það nær engri átt (41,5°C er ekki eðlilegur líkamshiti... og ekki heilbrigður heldur) og það nokkrum sinnum. það virðist að þegar ég veikist þá sé ég yfirleitt það veikur að ég er á grafarbakkanum, en ég næ oftast að skríða uppúr þessu.. nema þaddna þegar ég dó.. :P
neinei, að öllu gamni slepptu, þá hef ég alltaf komist lífs af, og það er það sem skiptir máli.
Ég hef verið að hugsa um þetta, og þó að ég sé kannski ekki búnað súpa margar fjörur þá finnst mér í rauninni ótrúlegt að við sem mannkyn höfum lifað af þetta lengi. Við erum jú í stöðugri útrýmingarhættu, af okkar og geimsins völdum.

það er ótræulegt að vera á lífi og góður hlutur.
ég er ekki, og mun ekki verða við hræddur það að deyja, en ég vil bara ekki vera þar þegar það gerist.
ég á eftir ýmislegt óklárað áður en ég get skilið við þennan heim sáttur. Hvort sem það endist eða ekki. þá eru það ekki hlutir sem eru undir mér komnir, heldur þeim sem munu lifa mig, hverjir sem það nú verða.
Ég býst við því að flestum þykji þetta heldur morbid skrif frá strák sem verður ekki 23 ára fyrr en í haust.. en sjáðu til, ég hef alltaf vitað að ég myndi deyja og ég gæti engu ráðið um hvenær það yrði, svo að ég skrifaði erfðaskrá þegar ég var 18... þyrfti kannski að uppfæra hana einhverntíman.
Ég er kannski bara morbid einstaklingur, en ég vil bara ljúka góðu dagsverki. þó að dagsverk sé orð sem ég nota sjaldnast.

ég vil fara að spila að einhverju ráði. ég er búinn að semja eins og mófó, og þarf í rauninni núna bara að kýla á þetta.
ég nenni ekki að vera að einhverju hangsi, ef ske kynni að ég drepist áður en ég get í það minnsta gefið frá mér nokkur ódauðleg lög sem freðnir lubbar geta sagt um "Vá..spáðíþví hvað ef hann hefði lifað mar..?" eftir kannski 30 ár..
þó svo ég stefni ekkert á eitthvað Morrison/Hendrix/Drake/Joplin/Buckley dæmi þá gæti það alltaf gerst, og það er ekkert verra en að vera hengdur í kyrrþei.

annars er hérna skammtafræðihamingja fyrir ykkur


Og hérna er meira sem segir að ég muni aldrei deyja
Þannig að fréttir af andláti mínu eru stórlega ýktar hérna, en kannski ekki allstaðar, og sumstaðar verða þær aldrei réttar.

En eins og Freddie Mercury gaulaði einhverntíman.
Who wants to live forever?