Ólukkudagur og Tanworth-in-Arden

Ég vaknaði Ágætlega í morgun og gekk af stað út í regnið í hermannaklossunum mínum, fann eitthvað fyrir sársauka í hægri hælnum, en það er svosem ekkert óeðlilegt þegar maður er í stífum skóm. Ég gekk einhverja sex kílímetra eða svo upp á móti vindi og regni, og fannst það svosem ekkert mál, fór og fékk mér heimasíma. Ver' bráðlega tengdur, og þá get ég farið að eyða meiri peningum sem ég á ekki. þegar ég kom aftur heim tókst mér með naumindum að komast úr blautum leðurskóm og gallabuxum, og tók þá eftir smávægilegri blöðru á þessum annars ágæta hæl sem mig hafði verkjað í.. jæja..
ekkert um það.
Ég ákvað þá að elda mér skyndinúðlur frá toro, og sett því upp ketilinn, nema hvað að lokið var ekki nágu fast á honum þannig að ég brenndi mig á sjóðandi gufum þegar ég reyndi að laga það. vesen...
þá fattaði ég loksins að ég þyrfti að komast í tíma, en ætti ekki í strætó og fann hvergi bækurnar mínar. en alltílagi, ég náði að redda mér með því að fá lánað hjá félaga mínum... en á göngu minni upp á hlemm tók ég eftir því að sársaukinn í hægri fætinum var þá alltíeinu stingandi andskoti.. og þegar ég athuga'i það þá var mér farið að blæða og helvítans blaðran rifin.
reddaðist ekki fyrr en ég fann salerni þar sem ég gat bleytt klósettpappír og lagt yfir þetta til að hindra blæðingar og andskota..

Ég var mjög pirraður.

en ég hef undanfarna daga verið að hlusta mikið á snilling sem ég hef minnst á oft áður. Nick Drake.
Merkilegt hvað fáir þekkja til verka hans, því að þetta eru einhver bestu verk nokkurntíman.
og einhvernvegin virðist allt betra, jafnvel á svona óhappa bansettum degi, þegar það eina sem ég get hugsa' er
"guð er hundur..." þá virðast einhvernvegin ómþýðir söngvar Drake alveg lækna mig af reiði... ég verð kannski áfram dapur, en það er ekki jafn óþægilegt þegar maður hugsar, að maður er ekki sá eini i heiminum sem hefur verið dapur
og að það er fólk til sem skilur mann.... verst kannski að Drake dó ungur, hann dó í ár fyrir um 30 árum síðan, þann 25 nóvember 1974 æi Tanworth-in-Arden....

At the chime of a city clock

A city freeze
Get on your knees
Pray for warmth and green paper.
A city drought
You're down and out
See your trousers don't taper.
Saddle up
Kick your feet
Ride the range of a London street
Travel to a local plane
Turn around and come back again.

And at the chime of the city clock
Put up your road block
Hang on to your crown.
For a stone in a tin can
Is wealth to the city man
Who leaves his armour down.

Stay indoors
Beneath the floors
Talk with neighbours only.
The games you play
Make people say
You're either weird or lonely.
A city star
Won't shine too far
On account of the way you are
And the beads
Around your face
Make you sure to fit back in place.

And at the beat of the city drum
See how your friends come in twos;
Or threes or more.
For the sound of a busy place
Is fine for a pretty face
Who knows what a face is for.

The city clown
Will soon fall down
Without a face to hide in.
And he will lose
If he won't choose
The one he may confide in.
Sonny boy
With smokes for sale
Went to ground with a face so pale
And never heard
About the change
Showed his hand and fell out of range.

In the light of a city square
Find out the face that's fair
Keep it by your side.
When the light of the city falls
You fly to the city walls
Take off with your bride.

But at the chime of a city clock
Put up your road block
Hang on to your crown.
For a stone in a tin can
Is wealth to the city man
Who leaves his armour down.