Forleikur að einsemd og eymd

Það er merkilegt hvernig lífið leikur við mann suma daga, en þegar maður áttar sig á hvað tímanum líður fer heimur manns hægt og smámsaman inn í skamdegið.
Virðist líka vera að þegar hinn fullkomni dagur hamingjunnar er að kveldi kominn, að þá byrji allt að sökkva smám saman í hafið, og hvert augnakast sem örfáum stundum áður hefði verið himnasæla verður að gráum hversdagsleika.
Nú þegar jólin eru búin er eimmitt ein slík stund. Skreytingarnar, sem gleðja flesta, meira að segja menn eins og mig sem eru ekki mikil jólabörn, hverfa fyrir steinrunnum ljósastaurum og ferskjugulri birtu sem þeir veita í myrkrið. Vinir sem koma að utan fara og eftir sitjum við hin heima og spáum í morgunblaðið og enn eina niðurdrepandi fréttina um niðurskurð gagnhvart lítilmagnanum. Daginn eftir er snúið aftur í kolanámur nútímans og mökkurinn af hörmulegum brandara ljósálfslegs kumpána svertir hörundið. Maður finnur námupestina síga yfir og óskar dauðans.

Persónulega er ég að reyna að hætta að sofa framyfir hádegi, ég ætla að fara að gera hluti, en þegar miðsvetrarmaníunni er lokið langar mig mest að skríða aftur undir feld, sofa af mér daginn og stara í tóm tilverunnar.
En ég get það ekki.
Ég þarf í rauninni að drulla mér á lappir og berjast fyrir tilverurétti mínum, sem ég hef eitt eins og skotsilfri hjartans undanfarin misseri. Ég hef löngum stundum legið í bólinu, og vart getað hugsað mér að líta daginn augum, því á dögum er maður auðsærðari, enda færri á ferli á nóttini, engin til að dæma mann eða særa. Í nafnlausri eyðimörk nóttans má sitja og stara í tómið að vild, og enginn hrærir geðið, því enginn er ósammála því að dagurinn sé hin versta sóun á góðri nótt.

En ég mun ekki fara hljóðlátur aftur inn í hina góðu nótt, því þrátt fyrir eymdina og vonleysið lifir í mér einhver neisti sem segir að ég verði að fara að lifa lífinu. Að það nægi ekki til að hugsa til þess að sanna tilvist sýna, því það að gera sé að vera, og ef ég vil vera, þá verði ég að dratta mér framúr.
Það að feisa daginn edrú er kannski ekki alveg mín draumastaða, enda er ég búin að vera aumingi lengi, og vart feisað nóttina edrú, hvað þá daginn, en þar sem ég er búnað skera niður á útlátum til vímugjafa, verð ég að feisa flanið og fá feigðina í fangið. En í draumum mínum er ég hamingjusamur, sama í hvaða ástandi ég er, ég er glaður, dagfarsprúður, sáttur og hamingjusamur. Draumarnir eru flótti frá veruleikanum, og maður verður bara að bíta í það súra enni að þurfa að berjast fyrir hamingjunni, eða að maður getur farið heim með sárt eplið. Og ég hef verið að gera þetta í allt of langan tíma, ég hef legið undir feld og leitað að tilgangi tilverunnar, og reynt að sanna fyrir sjálfum mér að það hljóti að vera hægt að vera hamingjusamur í tilvistarkreppu. Hefur ekkert virkað allt of vel fram til þessa. Þessvegna hef ég ákveðið að reyna að finna mér vinnu til þess að stytta mér aldur. Ég er of lengi búinn að vera tilgangslaus, ekki nema að tilgangur minn sé sá að sýna krökkum afhverju þau eigi að vera dugleg í skólanum, þannig að þau fái vinnu hjá sjálfstæðisflokknum, og geti verið hamingjusamir litlir kassar á lækjarbakka. Þótt ég vildi alls ekki vera þannig, þá er þetta ekkert líf.

Ég held ég verði að fara að gera þessa hluti sem ég hef talað um í öll þessi ár, og drullast til þess að gera þá vel, og jafnvel troða vinnu inn í pakkan.
Hef áhyggjur af því að ég sé fyrir löngu búinn að glata dugnaðinum sem ég bjó einhverntíman yfir, en ég held ég verði bara að reyna á þetta..

Fjandinn hafi það!!! eða: Guð er hundur!! eða: segi það og skrifa, Jóla-hvað?!?!? eða: Óða Gnótt!!!