Ástand mitt og alheimsins innra með mér
eða "I was a teen-age male-prostitue!!
Ég er svangur, blankur, skuldugur en hamingjusamur.
skrítið.
Það er ekki það að mér hafi verið illa við búsetu hjá gamla settinu, útá nesi, en einhvernvegin virðist maður aldrei vera sáttur nema að það rigni smávegis. Kannski er það bara vitneskja mín að öll mín þjáning verður að verkum sem ég get notað. Enda er ég aldrei sáttur nema þegar ég finn innra með mér sköpun. Það er, ég er ekki sáttur nema að ég finni í mér hugarflæðið til þess að semja.
Leonard Cohen er núna á fóninum og mjúkir tónar hanns flæða um hagahjörðina og hann hvíslar að manni sannleika,
"Yes you who must leave everything that you cannot control.
It begins with your family, but soon it comes around to your soul.
Well I've been where you're hanging, I think I can see how you're pinned:
When you're not feeling holy, your loneliness says that you've sinned.
Eins og gefur að skilja lætur Leo gamli mér líða andskoti vel með angist mína og þjáningu, og það er gaman að hugsa til þess hvað ég er að verða mikil steríótýpa, mér finnst það einstaklega fyndið og gaman.
og já...
uh. þið voruð örugglega að spá í undirtitlinum hérna uppi. hhehe. ég er jafnvel að íhuga að leggjast í að selja konum á öllum aldri aðgang að líkama mínum (sem er náttúrulega alveg geðveikt flottur) til þess að hafa einhvern pening á milli handanna. ég er nottla soddan hóra fyrir að það ætti ekki að breyta neinu, nema kannski að kvennavalið mitt yrði verra.. tja.. ekki að farast yfir því samt, eins og Leo gamli, lærimeistari minn söng listilega
I remember you well in the Chelsea Hotel,
you were talking so brave and so sweet,
giving me head on the unmade bed,
while the limousines wait in the street.
Those were the reasons and that was New York,
we were running for the money and the flesh.
And that was called love for the workers in song
probably still is for those of them left.
Já.. kannski það, ég hefði ekki efni á hótelreikningnum.
en það er ekki orðið svo að ég sé orðinn einhver masokisti og njóti rosalega meinlætalífsins sem ég neyðist til að stunda sem ungur atvinnulaus bóhemahippatittur, nei. Aftur á móti er alveg mjög fínt ef þið meikið að senda mér mat og svona... hrísgrjón, spagetti, þurrfóður.. eða bara mæta með lasagna til mín.. (linda McCarthy Lasagna er merkilega gott - ég er að minnka kjötátið) en í sannleika satt þá held ég að þið ættuð nú að hugsa vel um þetta lesendur góðir, þið gætuð orðið svona sponsorar mínir, enda ég þokkalega kúl náungi sem býr í kommúnu, legg stund á listir og heimspeki, fíla grasið eins og það grær. Og þið gætuð skráð ykkur á sponsoralista sem ég stefni í að setja upp hérna, með því að hafa samband við mig og færa mér... mat.. sígó.. bjór.. whatever.. sponsora mig..! :D
<< Home