Afhommarinn.

Það bar svo til um þessar mundir að afhommari nokkur kom í kastljós og kastaði þar af sér sínum skoðunum. Mér varð þetta að einhverskonar yrkisefni...

~^~^~^~
Hvað skal gera við fréttasnápnum,
sem juðar af þér skrápnum,
er það er víst,
að þú - ekki síst,
ert fastastur inní skápnum.
~^~^~^~

En húsgagn það þyrfti að losa,
svo holdið mætti í tosa -
það ylti á því,
að þú tækir streit-frí,
með Sissó, Beggó og Flosa.
~^~^~^~

Til hymmis þá snériru aftur,
ó hvílíkur Sódómukraftur,
sem fer fyrir bý,
bara útaf því,
að það lítur þér ekki við kjaftur.
~^~^~^~

Að endurhommast er gaman,
berir leika sér drengirnir saman,
þótt syndinni hafnir,
í frelsarans nafni,
finnst þér gott -bæð'að aftan og framan.

Anna Smiðs

Hún Anna litla Níkúlína Smiðsdóttir dó fyrir viku síðan.

Eftir fráfall hennar hafa fleiri játað aðild sína að getnaði dóttur hennar.

Hérna eru nokkrar leirbornar limrur um Önnu litlu.

Við Anna svo ástfangin vórum,
og dýran hjónaeið sórum,
en fyrr vild'ún deyja,
en mér að segja,
hvað hún gerði með hinum fjórum...
~^~^~^~

Með að stunda orgíupakkann,
jafnvel langt fram á grafarbakkann,
verður útkoman dimm,
við feðurnir fimm,
vitum enginn hver okkar á krakkann...
~^~^~^~

Þótt til fortíðina við berjum,
og sögusagnirnar merjum,
sannast þó seint,
hvað var þarna reynt,
og hver gerði hvað og með hverjum...
~^~^~^~

...Við reyndum en náðum ei sáttum.
Við reyndum, sem vest við máttum.
Þetta kerlingarskarn,
náði að búa til barn,
úr fjórum, fimm, sex dráttum.
~^~^~^~

Hún Anna unni okkur heitt,
og í dag mér það þykir svo leitt,
nú meir er ei gaman
að vinn'allir saman,
líkt er margir lögðust á eitt...
~^~^~^~

Nú dæma skal ekk'eftir göllum.
Hafði Anna dálæti á körlum,
þótt margt hafi freitt,
er menn lögðust á eitt,
bar hún barn eitt, með nærri öllum.
~^~^~^~

Það að bú'yfir frjósemismætti,
mörgum unaður þætti,
líkt og Anna,
sem fór milli manna,
og varð bomm úr rúllettudrætti.

David Bowie

Drive in Saturday

Að fífla og fíflast.

Ég á góðan vin. Hann er fífl (rétt eins og ég, enda vinur minn). Hann væri væntanlega 3ji fyrsti maðurinn í heiminum til þess að viðurkenna það. Hann er hinsvegar ekki treggáfaður né illa gefinn, hann er hinsvegar fífl að atvinnu og er nú asskoti góður í því að mínu mati, þó hann fari að vísu fyrir brjóstið, miltað, brisið og úfinn á einhverjum.

Þessi vinur minn á það til að vera svolítið rætinn á tímum, en þó sjaldnast það illa að ekki sé að sjá að um spaug sé að ræða.
Hann á þó til að vera óheppinn með áheyrendur. Það hefur komið fyrir að hann hafi orðað hlutina vitlaust og það hefur komið fyrir að hann hafi algjörlega talað útum óæðri endann á sér, rétt eins og við öll gerum einusinni eða 50 sinnum á lífsleiðinni.

En hvað um það? Það er nú bara eins og það er.
(cmt J.E.V.Bj.Maack 1981-)

Þessi vinur minn er feitur líka. Ég held hann yrði fjórtándi einstaklingurinn í heiminum til þess að viðurkenna það (en ekki fyrsti sökum þess að þyngd hans kæmi til með að tefja viðbrögð hans).
Hann gerir sér grein fyrir því og það ónáðar hann jafn mikið og mig að hann sé feitur.
Hann er lika loðinn. Raunar er útlit þessa félaga míns á þann veg að það virðist sem Chewbacca hafi misnotað marsvín kynferðislega.

Samt sem áður er þetta hinn vænsti drengur.

Hann á það til að bauna andskoti fast á fólk sem er fallegt, en það gerir hann bara af hreinum illvilja og afbrýðissemi, ekki sökum þess að fallega fólkið á það til að hegða sér alveg jafn misgáfulega og þið hin og að það megi alveg skjóta á fólk sama hvernig það lítur út, nei. Heldur útaf hreinni afbrýðissemi.

Þessi vinur minn á það nefnilega til að koma til mín slafrandi drukkinn í þunglyndisköstum á miðvikudagsmorgnum og spyrja mig hversvegna hann sé ekki eins fallegur og Gillzenegger, Íþróttaálfurinn og Unnur Birna til samans. Hversvegna hann geti ekki verið í jafn frábæru formi og Geiri Kolbeins og hversvegna hann geti ekki verið jafn hárlaus í framan og Heiðar Austmann.

Ég hef náttúrulega óvenju ríka samúð með fólki sem er ekki jafn fallegt og ég og því sé ég aumur á þessum leiða vini mínum og reyni í sífellu að hjálpa honum að fegrast, megrast og fara nú að láta eins og töffari í stað þess að vera sífellt að fíflast.

Það er bara erfitt að kenna gömlum trefli að hnakkast.

Verst er þó þegar elsku litli kúturinn minn á það til að hlaupa um allt og kúka. Hann kúkar og kúkar og kúkar, en með því málar hann fallegar myndir sem aðeins fáir listunnendur með mikla tilfinningagreind skilja.

Ekki er svo að skilja að mér þyki miður að hann skapi þessi þó misþefjandi listaverk sín. Ég kann satt best að segja vel við þau, og það merkilega er, eins og hjá okkur fallega fólkinu þá lyktar kúkurinn hans af karmellulykt, en ekki svona ógeðisbrælu eins og hjá ljóta fólkinu.

Nei, það sem mér þykir hvað mest miður er þegar miðlungsfrítt treggáfað fólk kemur á saursýningarnar og áttar sig ekki á fegurð listarinnar og losta þessa annars ágæta drengs sem þráir fátt meira en að vera köttaður, hel tanaður, ekki jafn loðinn í framan og líkari íþróttaálfinum í fasi.

Þetta fólk skoðar sýningarnar og þarf endilega að benda á þann veikleika vinar mins, lítilmagnans, benda á afbrýði hans útí all fallegt. Benda á hatur hans á fríðu fólki. Benda á fæð hans gagnvart umheiminum.

Þá þarf ég að rísa upp, enda hafa Maack menn ávalt borið þess merki að vera cavalerar sem rísa upp þegar ráðist er á lítilmagnann. Ég vil ekki sjá vin minn pyntaðann og brenndan á báli bara vegna þess að hann langar, djúpt undir mörlaginu, inn við beinið að vera fallegur. Er eitthvað rangt við það að vilja vera fallegur? Sjáið bara mig og mína fegurð og hvað ég er æðislegur!

Ég hefi þessvegna ákveðið að hætta minni fegurð til þess að vera ekki að ýta undir þessa hegðan hjá litla þó stóra, feldvaxna þó skrápþunna vini mínum. Ég fórna minni fegurð til þess að þið megið njóta þeirrar fegurðar sem myndir hans vekja. Þá get ég gengið til liðs við hann í því að vera afbrýðissamur útí Magnús Scheving, Unni Birnu, Gillzenegger, Rauða Turninn, Austmanninn, Thruster 3K og svo framvegis... útaf því að þau verða þá fallegri en ég.
~^~^~^~^~^~^~

Ef ég væri verulega skert og/eða brengluð manneskja gæti ég haldið því fram að þetta væri sannleikurinn um mig, Eyvind Karlsson, Hjalta litla, Þórhall og aðra einstaklinga sem eiga það til að benda á kaun samfélagsins, hegða sér utan normsins og/eða vera pólitískt rangþenkjandi á einhvern máta sem fittar ekki í smáborgaralegan hugsunarmáta einmana húsmæðra sem þyrftu að fá sér heilbrigð áhugamál. Svo er víst ekki.

Fyrir utan það að ég er fallegur og Eyvindur vill líkjast Unni Birnu.

Af öðrum fréttum.

Ég er alveg hamingjusamari en feit rotta í ostaverksmiðju nútildags. Hef átt mikið af fallegum stundum undanfarnar vikur. Það hefur verið mikið um 300m afslöppun rauðhærðra án atrennu á Fálkagötunni. Algjörlega orðin mín uppáhaldsíþrótt.

Fer eftir helgi til Amsterdam. Verð þar í viku. Vænti þess sterklega að ég komi þroskaheftur til baka, en ég verð nú að gefa því séns enda á Höjkurinn afmlis.

Ég vænti þess að ég komi til með að skoða ýmislegt flott í Amster. Van Gogh safnið, Rembrandt safnið, Van Halen safnið...


Ég held þó að mig langi mest að leggja blóm að minnismerkinu um Bakerinn. Það er fá tónlist sem hentar betur sem hljóðspor við 300m afslöppun rauðhærðra en svalur jazz Bakersins við söng Rachel Gould... reykur í loftinu og íþróttavænt andrúmsloft.

I love it.

Farið vel með ykkur.

MMVI.

Nú þegar aðeins tveir dagar eru eftir af þessu ári tel ég tímabært að líta afur um farinn veg, yfir háhæðir og djúpa dali síðastliðins árs.

Árið hófst með óvissu og óöryggi - Ég vissi hvorki hver ég var né hvert skyldi halda. Þetta er þó ekki eins alvarlegt og það sýnist, eftirá að hyggja var þetta hið besta mál þar sem þetta bauð uppá síðari tíma skýrleika. Ég vona þó að ég hafi sært sem fæsta í mínum klaufalegu tilraunum til þess að finna tilgang.

Ég átti í ástarsambandi við undurfagra stúlku. Ég vænti þess þó að ég og hún séum á of ólíkum blaðsíðum í lífsins bók til að okkar þó ástríðufulla samband entist. Að lokum leið þetta haltu-mér/slepptu mér samband okkar undir lok fyrir rúmum tveimur mánuðum. Þetta samband okkar var það alvarlegasta sem ég hef nokkurntíman átt í þó. En ég vona að hún finni hamingju og öryggi hjá einhverjum sem getur veitt henni slíka hluti sem ég var ófær um.

Coburn hefur fært mig á suðupunkt hamingjugleði þetta árið, verið mér orkulind þegar ég hef verið veikur fyrir, tækifæri til tjáningar, tækifæri til monts, en helst af öllu bræðralag hnýtt okkar lagvissu og laglausu, taktvissu og taktlausu drauma um mikilfengleik. Við höfum verið iðnir við kolann þetta árið, en ég vænti þess að við verðum iðnari á hagnýtari og verklegri máta þetta árið. Nei, ég vænti ekki; ég spái og skipa fyrir!

Ég hef flust búferlum tvisvar þetta árið, fyrst af Skarphéðinsgötu í foreldrahús. Þá úr móðurhreiðrinu og á Fálkagötu, þar sem ég og Yoda búum enn þann dag í dag.

Ég skipti um starfsvetvang. Ég fór frá símsvörunarútgáfunni af Ísbjarnarblús Bubba til fyrirtækis í ferðaiðnaðinum, þar sem þrátt fyrir að deild minni verði lokað um næstu mánaðamót, held ég starfi og færi mig um deild. Hlutirnir batna bara úr þessu.

Þetta ár hefur markað endalok margra mikilmenna Syd Barrett, Ford fyrrum BNA forseti, James Brown... En þessir menn voru þó lítilvægir í huga mér á við mikilmennið afa minn, Pétur Maack, sem dó við lok síðasta sumars. Hann var stórbrotinn og hans verður saknað. Auf wiedersehn Opa. Ich vermisse Sie.

Ég hef hafið að leika á píanó af hálfkæringi (en með nokkurri alvöru þó). Ekki misskilja þó, ég er enginn Víkingur Heiðar, en ég batna með hverjum deginum sem líður. Eins og ólyginn segir; nógu góður til að pikka upp stelpur ;-).

Á þessu líðandi ári varð ég fjórðungsaldar gamall. Það markaði tímamót og lok æskufrelsisins; núna væntir fólk þess að ég geri hluti. Það er þó í góðu lagi, þar sem ég hefi ákveðið að hætta að rembast við staurinn eins og rjúpa og fara í heimspekinám við HÍ ef þeir taka við mér. Ég hefi það á tilfinningunni að það verði mér afar ánægjulegt. Milt menntarúnk með öðrum menningarhálfvitum, eða eins og frændi minn, rauðhausinn úr suðursveit Þórbergur Þórðarson orðaði það; "að drekka í mig svörin við lífsgátunni frá svo sprenglærðum djúphyggjumönnum". Ég vona þó að ég verði ekki fyrir slíkum vonbrigðum sem hann varð fyrir árið 1909 þegar hann áttaði sig á því að kennarar Kennaraskólans voru ekki þeir vitringar sem hann hafði búist við.

Í ár hefi ég eignast nokkra áhugaverða vini, ég ætla þó ekki að gera lista yfir þá, þar sem ég myndi óhjákvæmilega móðga einhvern sem ég gleymdi. Til þeirra sem ég kynntist og vingaðist við í ár; takk fyrir viðlitið og að vera vinir mínir, ég vona að þið getið verið lengur. :-)

Ég hefi reynt að eignast sem fæsta óvini þetta árið, þó ég gæti nefnt nokkra. Ég er ekki týpan til þess að halda út einhverri óvináttu, en sértu slík manneskja að þú skuldir mér stóran pening vegna vinnu minnar og greiðir það ekki til baka þar sem þú ert of upptekinn við að spila sjálfan þig sem fórnarlamb; farið hefur fé betra, þú verður fyrstur upp við vegginn þegar byltingin kemur..

Þetta ár hefur verið auðvelt og erfitt, fyllt hamingju og depurð, öllum bláskalanum. En á þessum tímamótum þegar dagatalið breytir frá '06 í '07 vil ég þakka þeim vinum mínum sem staðið hafa með mér í gegnum súrt og sætt. Án ykkar væri ég ekki sá maður sem ég er í dag heldur aðeins skugginn af sárum mínum.
Eins og stendur í Hávamálum; 'Maður er manns gaman'. Vinir mínir, ég vil að þið vitið að þið fyllið mig gleði og öryggi og ég vil að þið munið þegar ykkur finnst þið agnarsmá og óörugg að þið eigið vin í mér og að ég er reiðubúinn að endurgjalda greiðann. Ég vona að ykkur líði öllum vel og að 2007 verði öllum farsælt og gleðilegt.

Þar sem ég er að drepast úr bjartsýni og jákvæðu hugarfari þessa dagana; Ég hef lúmskan grun um að þetta verið okkar ár.

Gleðileg

Já. Þið afsakið vonandi bloggleti mína á hinu ástkæra ilhýra, en ég hef verið iðinn við kolann á Engilsaxnesku blogg mínu út frá 'mittrými' síðu minni.
Vonandi bæti ég úr því á komandi ári.

Linkur hér

Fyrir Herra Schillman.

Zionazi

Í nótt hélt nágranni minn fyrir mér vöku með því að hafa sjónvarpstöðina 'Krossinn' í botni inni hjá sér. Þar var Óli Jóhanns að tala um fyrirmyndarríkið Ísrael og hvað Palestínumennirnir/Filistear væru nú vondir, og að við hefðum Biblíuna til þess að sýna okkur að Ísraelsmenn ættu fullan rétt af þessu landi.

Óli er fínn kall, vann með honum fyrir nokkrum árum. En Gunnar Gunnarsson var líka fínn kall, þrátt fyrir furðulegt vinarþel hans til 3ja Ríkisins.

Mér reis löngun til þess að banka að næstu dyrum og kvarta yfir þessum hávaða, þar sem það hljómaði eins og Ólafur væri ekki aðeins inní stofu hjá mér, heldur sæti á rúmi mínu og segði mér sögur af því hversu góðir Íraelsmenn nú eru; en ég ákvað að sleppa því þar sem hægt væri að skjóta því til baka að granninn fílaði ekki 'Floyd og því hefði ég ekkert að segja í þessu máli, og ef ég ætlaði að kvarta þá þyrfti ég að gjöra svo vel að setja hljóðkúta á þær stelpur sem hjá mér gista... (allar 3 íbúðirnar á 3ju hæðinni á Fálkagötu eru skipaðar piparsveinum).

Mér varð hugsað til þess ef ég færi nú og bankaði og hótaði að skella 'Triumph des Willens' eftir Leni Riefenstahl í græjurnar, en mér hreis nú hugur við því þó að ég gæti verið sakaður um Semítaandúð, þrátt fyrir það að ég beri Keffyeh klút Palestínumanna (sem eru jú líka Semítar, ólíkt flestum gyðingum sem eru Azkenazhy gyðingar; afkomendur Khazara frá Armeníu, eða Japhetar og því ekki Hebrear, en Khazarar snérust til gyðingdóms á 9 öld okkar tímatals.), þar sem ég lúkkaði svolítið í hlutverkið í nótt, íklæddur hlýrabol, tattúveraður með norrænum táknum....

Nei. Þess í stað ákvað ég að sofna út frá talandi höfuði Ólafs sem boðaði fagnaðarerindi naZíonismans útfrá hinni góðu bók, Biblíunni.*

Mér varð ósjálfrátt draumgengt um hvað þriðja ríkið og það fjórða, fyrirgefið, 'Landið Helga**' eiga sameiginlegt. Bæði eru útvíkkunarríki, sem hafa sterk tengsl á milli ríkisbálknsins og auðugra samsteypa. Bæði hafa tákn sem álitin eru sér-X tákn af þeim þjóðum sem tákn þessi sér eigna, í miðju sinna þjóðfána. Bæði ríkin eru/voru af meirihluta skipuð þjóðum sem var/er vorkun vegna e-s, Þýzkalandi var vorkun vegna slæmrar útkomu Versalasamninganna og Ísraelum er/var vorkun vegna verulegra slæmrar hegðunar hinna. Bæði ríkin innihéldu einnig stóran minnihlutahóp sem farið er virkilega illa með, og þeir minnihlutahópar báðir lokaðir í Ghettóum, á bakvið múra.
Bæði ríkin krefjast landssvæðis vegna sögulegs eignarréttar, Ísrael skírskotar í Biblíuríkið, sem er talsvert óræð stærð, á meðan 3ja ríkið skírskotaði til hins Heilaga Rómverska Keisaradæmis (sem var ekkert rosalega Rómverskt btw.), sem þó eru til sögulegar heimildir fyrir, utan trúarrita, og stendur okkur talsvert nær í veraldarsögunni.
Bæði ríkin voru ætluð til þess að standa í 1000 ár (YEAH RIGHT! miðað við mannkynssöguna eru 100 ár bara talsvert miklu meira en gott..)

Mér er spurn. Ef ég kæmi fram á einhverri trúarsjónvarpsstöð og afsakaði 3ja ríkið með því að við Germanir værum jú Herraþjóð (eða 'Guðs útvalda þjóð) og skírskotaði í einhvert trúarrit mér til stuðnings, segði öll 'Júðsk' áhrif neikvæð fyrir okkar fólk og að þeir væru jú glæpamenn upp til hópa sem dræpu börn; væri mér ekki stungið inn?

Ég er ekki að segja að Ólafi skuli stungið inn, né nágranna mínum (fyrir að vera það mikill andlegur dvelli að finna sér ekki betra sjónvarpsefni klukkan fjögur að morgni), nei, ég er bara að spyrja hvort að þetta eigi rétt á sér? Er einhver munur á kúki og skít? Er nokkurntíman réttlætanlegt að koma fram í sjónvarpi og útvarpa fordómum gagnvart hópi fólks sem stendur höllum fæti, og hæla kúgurum þeirra?

Mér er spurn?

*Ég er ekkert að segja að hún sé verri en hver önnur bók, hún hefur hinsvegar helling af loopholes og er mis og rangtúlkuð hægri vinstri, til að mynda af mörgum kirkjunar mönnum, sem trúa bara á Nýja Testamentið, en ekki á það gamla, þegar Bilbó stelur hringnum...

** Það er mjög ljótt að rugla Landinu Helga við Landið Guðbjart.

Varist reykingar

Ég er ekki reyklaus, og held að ég hafi takmarkaðan áhuga á því að verða reyklaus í bráð, sérstaklega þar sem fólk sem hættir að reykja breytist í sjálfumglaða, dómharða fasista. Reykurinn er fíkn, og fíkn er jú sjúkdómur.
Svo er víst að fíkn er oft meðhöndluð af réttarkerfinu sem glæpur þegar fíknin er í ólöglega hluti, en það sem vekur mér furðu er það að Lýðheilsustöð, Tóbaksvarnarráð og Heilbrigiðsráðuneytið hafa jú ákveðið að tóbaksfíkn sé hálfglæpur, enda eigum við reykingamenn oft erfiðara með heilsuna, sérstaklega þegar á efri ár dregur. Því erum við sektaðir daglega í formi aukinna skatta og álags á tóbak, til þess að við getum greitt niður þann 'gífurlega' kostnað sem við völdum ríkinu árlega vegna reykinga okkar.
Ég skil þó ekki hví sykurvara og feitur matur er ekki einnig notuð sem tekjulind fyrir ríkið þar sem feitir eru jú alveg jafn stór böggull á þjóðinni og við reykingamenn. Nú eða bílsstjórar, enda spæna þeir malbik upp í andrúmsloftið, keyra á fólk og hluti og valda mengun og slysum sem ekki eru minni skaðvaldar.
Af hverju reykleysi? Því hræsnararnir sem ríkja hér á Íslandi í okkar félagslega bálkni gera þig að annars flokks einstaklingi ef þú reykir.
Hversvegna reykleysi? Vegna þess að þú neyðist til þess að borga heilbrigðisþjónustu undir feitt fólk sem borðar óhollan mat, drekkur mikið og stundar einstaklega óheilbrigðan lífsstíl, keyrir um beltislaust og veldur stórslysum á sjálfum sér og öðrum sökum þess að þú reykir.
Hví reykleysi? Vegna þess að heilbrigðisfasistar á Íslandi ætla að leggja niður alla skemmtistaði á Íslandi með því að meina reykingar á einkalóðum, sem samkvæmt öllu réttu kæmu ekki ríkinu við.
Afhverju ættir þú að hætta að reykja? Vegna þess að ríkið vill skipta þér að sjálfsákvörðunarrétti þínum sem þú öðlaðist við það að verða fullorðinn einstaklingur og meina þér og hindra þig frá því að neyta löglegrar vöru sem ríkið sjálft flytur inn, því væri best ef þú hefðir aldrei byrjað.
Hversvegna ætti enginn að byrja að reykja? Vegna þess að ef áfram horfir eins og nú með vaxandi heilbrigðisfasisma í Íslenskum stjórnvöldum, gætu reykingamenn endað í útrýmingabúðum í Vestmannaeyjum fyrir það eitt að kveikja sér í löglegri vöru sem þeir borga nánast allt heilbrigðiskerfið með (og það er ekki eins og við reykingamenn borgum ekki tekjuskatt).

Nei. Mín skoðun er sú að það eigi fólki að vera í sjálfsvald sett hvort að það reyki, en það er heimskulegt að byrja á því í dag, úrþví að við vitum af skaðlegum áhrifum reykinga. Nefnilega sviftingu sjálfstæðis, persónufrelsis og réttar til einkalífs af völdum gerræðissinnaðra stjórnvalda. Ég vildi að ég hefði aldrei byrjað að reykja, því ég er fíkill í tóbak, en fíkn mín er orðinn hálfglæpur og næst á ég von á því að ég megi ekki reykja nema undir teppi, með ljósin slökkt.

TEMPVS FUGIT - Fuckit?

DOLORVM IPSVM QVIA.
Naflaskoðun.

Já.. eins og einhverjir hafa tekið eftir hef ég ekki verið að tjá mig neitt sérstaklega mikið undanfarnar tvær vikur eða svo. Það er ýmislegt að frétta.
Ég er víst orðinn einhleypur aftur. Sem er ömurlegt, en það er lítið sem ég get gert í því nema máské óska Sætufínnar hamingju og ástar hvar sem hún mun finna hana, ég hef því miður ekki ennþá lært að stjórna frjálsum vilja eða tilfinningum fólks án þess að vera með leiðindastæla og/eða leiki sem vart teldust heiðarlegir gagnvart einstaklingum sem maður hefur mjög sterkar tilfinningar gagnvart.

Ég er einn á ný, og ekkert sérstaklega sáttur við það.
;Hver getur læknað kramið hjarta- hver getur límt saman brotna sál?; raupaði Valgeir Guðjónsson inn á plötu sína 'Ég held ég gangi heim' fyrir einhverjum tæpum 2 áratugum síðan. Hver skildi það nú vera sem getur læknað og límt brotin og brákuð líffæri ástarlífsins? Það skildi þó aldrei vera tíminn?
Tja. Nú veit ég hreinlega ekki. Tíminn á að lækna öll sár segja þeir, en ég held reyndar að fólk sé að gefa þeirri breytu sem tíminn er furðulega mikið kredit. Persónulega held ég að það séum við sjálf sem læknum okkar eigin hjartasár og brotnu tilfinningar. Hinsvegar sé tíminn ómæld vegalengd sem við þurfum að fara á meðan við læknum okkur.

Skondið þó. Hún segir að við náum ekki þeirri tengingu sem þarf fyrir samband. Það má vera. Ég veit það ekki. Ég hef aldrei tengst neinni manneskju á þann máta sem hún talar um. Ég er ekki skyggn, ég les ekki hugsanir, kann varla að lesa mínar eigin tilfinningar, hvað þá annars fólks. Það er hálf vandræðalegt hvað ég á erfitt með að tjá hugsanir mínar í órituðu máli. Ég kann ekki að koma orðum yfir þær tilfinningar sem bærast í brjósti mér nema þear ég sit við lyklaborð einhverskonar, teikniborð eða strengi - það virðist gefa mér einhverja sálarfró sem ég fæ ekki úr mæltu máli.

Við höfum bæði neikvæðan farangur á bakinu. Eins og allir. Hvernig á að vinna í þeim farangri er eitthvað sem ég á ennþá erfitt með að skilja, en ég vænti þess og vona að það hljóti nú að takast einhvern daginn. Minn farangur er margfaldur og þykkur, nánast óþekktur, stór yfirbreiddur bakpoki sem ég á erfitt með að teygja mig í. Hún hefur miklu meira en nóg á sínum herðum líka.

HIC JACET MEA CVLPA MAXIMA - MORTEM MMVI ANNO DOMINI.

Mig langar að geta losað mig við þennan bakpoka. Ekki það að það sé sérstaklega auðvelt, en eins og kenningin um að tíminn lækni öll sár gefur uppi - þar sem að það erum við sem læknum okkar sár, ellegar okkar reynslur, microcosm, sem lækna okkar sár.
Nú er ég enginn læknir, en ég hefði haldið að þegar tvær manneskjur með skuldbindingarótta sökum slæmra reynslna af því að vera yfirgefin eru saman þá sé það máské ekki það að yfirgefa sem hjálpar. En kann ske er það þó þannig að ég hafi einfaldlega rangt fyrir mér, manneskjur í þessum sporum geti ekki hjálpað hvort öðru með tillfinningafarangur. Kann ske að það bezta hafi verið að flýja áður en þetta hefði verið of erfitt, flýja áður en ég hafði tækifæri til þess sama. Ekki það að ég hefði viljað það, ég á erfitt með að skiljast við fólk, það er minn farangur að þola illa vinslit og sambandsslit og fleira. Máské sökum þess það er fátt sem ég sé verr eftir en það þegar fólk hverfur yfir móðuna miklu og ég hafði ekki tækifæri til þess að umangast þessar manneskjur undir það síðasta, til þess að tjá huga minn gagnvart þeim einstaklingum og kveðja sáttur. Hver veit. Ég þoli ekki viðskilnað. Máské þess vegna sem mér þykir einatt bezt að vera einn og án allra... Þá er getur enginn yfirgefið mig eða sært. Kannski að ég sé bara væmin frekja, væluskjóða og pissudúkka.
Eða jú bara að ég sé svona andskoti Emo.

Þó held ég að litli kúturinn Butters úr South Park hafi hátt ágætis rök fyrir því að leggjast ekki í frekara þunglyndi:

I love life...Yeah, I'm sad, but at the same time, I'm really happy that something could make me feel that sad. It's like...It makes me feel alive, you know. It makes me feel human. The only way I could feel this sad now is if I felt something really good before. So I have to take the bad with the good. So I guess what I'm feeling is like a beautiful sadness